Kisha shtetërore, ose kisha zyrtare, është organizatë fetare së cilës shteti i njeh një pozitë të veçantë institucionale, duke e trajtuar si bartëse të një pretendimi të posaçëm ose parësor ndaj përkatësisë fetare të popullsisë. Megjithatë, kufiri ndërmjet një kishe të vendosur zyrtarisht dhe një bashkësie fetare me status tjetër të privilegjuar nuk është gjithmonë i prerë. Rëndësi kanë jo vetëm emërtimi kushtetues, por edhe marrëdhëniet me autoritetin politik dhe ndikimi real në shoqëri.

Anglia ka Kishën e Anglisë, pjesë e traditës anglikane, si kishë të vendosur zyrtarisht. Ajo është protestante dhe ka organizim episkopal, pra të mbështetur te peshkopët. Monarku mban titullin e guvernatorit suprem të saj. Pozita është ndryshe në Skoci: Kisha e Skocisë ka traditë presbiteriane dhe dallime të rëndësishme teologjike e organizative nga ajo angleze; monarku nuk është kreu i saj, por merr pjesë në shërbesa si anëtar dhe zotohet të mbrojë rendin e saj institucional. Elizabeth II, ashtu si paraardhës të saj, adhuronte në kishën përkatëse sipas vendit ku ndodhej. Ky ndryshim tregon se lidhja me monarkinë nuk merr të njëjtën formë në të dyja kishat.

Uellsi dhe Irlanda e Veriut nuk kanë kishë të vendosur zyrtarisht. As Republika e Irlandës nuk ka kishë shtetërore, megjithëse Kushtetuta e vitit 1937 i njihte Kishës Katolike një «pozitë të veçantë» si kujdestare të besimit të shumicës së popullsisë. Kjo dispozitë u hoq pas referendumit të vitit 1972, me ndryshimin kushtetues që hyri në fuqi në janar 1973. Ndikimi historik i katolicizmit në shoqërinë dhe politikën irlandeze ka qenë shumë i madh. Krahasimi me ndikimin më të kufizuar të posaçëm anglikan mbi politikat angleze ilustron argumentin se statusi zyrtar nuk është matës i mjaftueshëm i fuqisë shoqërore të një feje.

Shumë kushtetuta perëndimore kanë ndjekur parimin amerikan të mosvendosjes së një kishe shtetërore. Megjithatë, tradita të ndryshme luterane kanë pasur lidhje të forta zyrtare me shtetin në Danimarkë, Norvegji dhe Suedi. Në Danimarkë, kisha ungjillore-luterane njihet kushtetueshmërisht si kisha kombëtare e mbështetur nga shteti. Në Suedi marrëdhënia shtet–kishë ndryshoi më 2000 dhe kisha pushoi së qeni kishë shtetërore. Në Norvegji ndryshimet kushtetuese të vitit 2012 dhe krijimi i kishës si person juridik i veçantë më 2017 ndryshuan rendin e mëparshëm, duke ruajtur disa lidhje publike dhe mbështetje shtetërore. Përvoja skandinave është e rëndësishme edhe sepse lidhja formale me kishën ka bashkëjetuar me nivele relativisht të ulëta të praktikimit fetar. Statusi juridik, anëtarësimi dhe intensiteti i besimit janë, pra, dimensione që duhen dalluar.