Këshilli i Sigurimit është një nga organet kryesore të Organizatës së Kombeve të Bashkuara dhe ka përgjegjësinë parësore për ruajtjen e paqes dhe sigurisë ndërkombëtare. Fillimisht përbëhej nga 11 anëtarë; në vitin 1965 numri u rrit në 15. Pesë vende janë anëtare të përhershme: Britania e Madhe, Kina, Franca, Rusia dhe Shtetet e Bashkuara. Dhjetë anëtarët e tjerë zgjidhen nga Asambleja e Përgjithshme për mandate dyvjeçare. Në vitin 1991 Federata Ruse vazhdoi anëtarësinë e Bashkimit Sovjetik, përfshirë vendin e tij të përhershëm në Këshill.

Vendimmarrja dallon ndërmjet çështjeve procedurale dhe atyre joprocedurale. Për çështjet procedurale kërkohen të paktën nëntë vota pohuese dhe nuk zbatohet vetoja e anëtarëve të përhershëm. Për çështjet joprocedurale kërkohen gjithashtu të paktën nëntë vota pohuese, por një votë kundër nga një anëtar i përhershëm e pengon miratimin. Ky është mekanizmi i vetos. Abstenimi i një anëtari të përhershëm nuk e pengon vetvetiu miratimin; prandaj vendimet nuk kërkojnë domosdoshmërisht pesë vota pohuese nga anëtarët e përhershëm.

Gjatë Luftës së Ftohtë, mosmarrëveshjet ndërmjet fuqive të mëdha e kufizuan rëndë veprimtarinë e Këshillit. Nga fundi i viteve 1980 u hap një periudhë bashkëpunimi më të gjerë dhe veprimi më aktiv. Kriza e Kuvajtit më 1990–1991 ishte shembull i rëndësishëm: operacioni ushtarak i udhëhequr nga Shtetet e Bashkuara për largimin e forcave irakiane u zhvillua në kuadrin e një vargu vendimesh dhe autorizimesh të Këshillit të Sigurimit. Ky rast ilustron si mund të zgjerohet roli i tij kur anëtarët e përhershëm arrijnë marrëveshje politike.