Kërcënim për të cilin pala tjetër ka arsye të mjaftueshme të besojë se mund të zbatohet. Besueshmëria varet jo vetëm nga aftësia për ta kryer veprimin e paralajmëruar, por edhe nga vlerësimi nëse kërcënuesi do të ketë vullnet ose interes ta kryejë atë kur të vijë çasti.

Kjo çështje kishte rëndësi të veçantë gjatë garës së armatimit bërthamor. Një kërcënim për të sulmuar një shtet tjetër bërthamor mund të dukej jo i besueshëm nëse zbatimi do të sillte kundërgoditje bërthamore dhe shkatërrim të vetë sulmuesit. Pala e kërcënuar mund të mendonte se kundërshtari nuk do ta ndërmerrte realisht një veprim me kosto kaq të mëdha.

Prandaj zotërimi i armëve ose i fuqisë nuk e bën automatikisht të besueshëm çdo kërcënim. Për parandalimin dhe negocimin rëndësi ka perceptimi i kundërshtarit për aftësinë, vendosmërinë dhe pasojat që kërcënuesi është i gatshëm të përballojë.