Keqadministrimi është ushtrimi i mangët, i padrejtë ose arbitrar i veprimtarisë administrative. Në debatin britanik për krijimin e ombudsmanit parlamentar më 1967, ministri Richard Crossman e shpjegoi nocionin përmes një vargu sjelljesh: anësi, neglizhencë, mungesë vëmendjeje, zvarritje, paaftësi, mungesë zotësie, kokëfortësi të paarsyeshme, sjellje të pahijshme dhe arbitraritet. Rëndësi ka lidhja e këtyre mangësive me padrejtësinë që i shkaktohet personit të prekur.

Koncepti i referohet para së gjithash mënyrës së administrimit dhe jo thjesht mospajtimit me përmbajtjen e një politike publike. Megjithatë, administrimi dhe politika nuk ndahen lehtë në praktikë. Me kalimin e kohës, ombudsmanët kanë ndjekur qasje më elastike për pranimin e ankesave dhe shqyrtimin e tyre. Në Britani, funksione të tilla janë ushtruar nga ombudsmani parlamentar, organet për shërbimin shëndetësor dhe qeverisjen vendore, si edhe institucionet e krijuara ose të përshtatura pas kalimit të kompetencave te parlamentet e asambletë territoriale.

Të dhënat historike ilustrojnë dallimin ndërmjet numrit të ankesave dhe atyre që vërtetohen. Deri më 1987, komisioneri parlamentar kishte hetuar mbi 5 000 ankesa. Pjesa e ankesave të pranuara si të bazuara ishte rritur nga rreth 10 për qind në fund të viteve 1960 në mbi 30 për qind gjatë viteve 1980. Për periudhën e trajtuar në këto krahasime të hershme, ombudsmani i shëndetësisë përfundonte pak më shumë se 100 hetime në vit. Barrën më të madhe të ankesave e kishin organet vendore: në krahasimet e asaj kohe përmendeshin mbi 200 ankesa në vit në Uells, rreth 600 në Skoci dhe mbi 4 000 në Angli, me rreth 200 raste vjetore të vërtetuara keqadministrimi që kishin shkaktuar padrejtësi. Këto janë madhësi historike dhe jo statistika të pandryshueshme të institucioneve.

Një tjetër pasqyrë, për vitin 2003–2004, jep 2 319 ankesa te ombudsmani parlamentar, 919 raste të zgjidhura përmes masave të marra nga vetë organizatat përkatëse dhe 148 të pranuara për hetim formal. Këto kategori tregojnë se marrja e një ankese nuk çon gjithmonë në një hetim të plotë: çështja mund të zgjidhet ose të trajtohet më herët nga institucioni përgjegjës. Numri i madh i ankesave vendore, sidomos në Angli, e ka bërë këtë nivel veçanërisht të rëndësishëm në sistemin e kontrollit administrativ.

Shifrat nuk mund të përdoren pa kontekst si matës i drejtpërdrejtë i paaftësisë së administratës. Ato ndikohen nga kompetencat e organit, mundësia e publikut për t'u ankuar dhe mënyra e klasifikimit e zgjidhjes së rasteve. Megjithatë, vetë praktika e hetimit të pavarur e forcon legjitimitetin e shërbimit publik duke krijuar një rrugë për korrigjimin e padrejtësive. Ajo plotëson boshllëqet e përgjegjësisë ministrore dhe vështirësitë e mjeteve të tjera të ankimit.