Sistem ose stil sundimi i përqendruar te një kaudijo, domethënë një prijës politik e ushtarak që ushtron pushtet personal mbi një territor dhe mbështetet në besnikërinë ndaj personit të tij. Termi vjen nga spanjishtja caudillo, e cila rrjedh nga latinishtja e vonë capitellum, një formë zvogëluese e caput, «kokë» ose «krye».

Kaudilizmi u përhap në Amerikën Latine gjatë dhe pas luftërave për pavarësi që nisën nga viti 1810. Shpërbërja e autoritetit të Perandorisë Spanjolle la boshllëqe pushteti që u mbushën nga prijës rajonalë, zakonisht oficerë të ushtrisë. Kontrolli ushtarak u mundësoi atyre të bëheshin garantues të një niveli të caktuar paqeje shoqërore dhe qëndrueshmërie politike në zonat e tyre. Kjo qëndrueshmëri mbështetej më shumë te fuqia dhe marrëdhëniet personale të udhëheqësit sesa te institucione të pavarura prej tij.

Në termat e Max Weber-it, ky stil sundimi ndërthur elemente të autoritetit tradicional me elemente të autoritetit karizmatik. Prijësi mund të kërkojë bindje si mbrojtës ose zot i vendosur i bashkësisë dhe njëkohësisht si personalitet me aftësi të jashtëzakonshme. Autoriteti i tij mbështetet në aleancën me ushtrinë, por edhe me sektorë të rëndësishëm të shoqërisë të organizuar ose të mobilizuar nga poshtë.

Në diskutimet mbi kaudilizmin përmenden Juan Vicente Gómez-i (1857–1935) në Venezuelë, Plutarco Elías Calles-i (1877–1945) në Meksikë dhe Juan Perón-i në Argjentinë. Termi është përdorur edhe për udhëheqës të majtë, si Fidel Castro dhe Hugo Chávez-i (1954–2013). Përfshirja e këtyre rasteve në të njëjtën kategori synon të nxjerrë në pah tipare të udhëheqjes personale, ushtarake ose karizmatike; ajo nuk nënkupton se regjimet, programet dhe bazat e tyre shoqërore ishin të njëjta.