Rajon i Himalajeve, sovraniteti dhe administrimi i të cilit kanë qenë objekt konflikti të gjatë, veçanërisht ndërmjet Indisë dhe Pakistanit. Mosmarrëveshja moderne lidhet me fundin e sundimit britanik dhe ndarjen e Indisë më 1947. Sundimtari i shtetit princëror të Xhamusë dhe Kashmirit fillimisht ngurroi t'i bashkohej njërës prej dy shteteve të reja. Përballë hyrjes së forcave të armatosura fisnore nga Pakistani, ai pranoi bashkimin me Indinë në tetor 1947 dhe kërkoi ndihmën e saj ushtarake. Legjitimiteti dhe pasojat e këtij bashkimi u kundërshtuan nga Pakistani.

Luftimet vazhduan deri në armëpushimin e ndërmjetësuar nga Kombet e Bashkuara, i cili hyri në fuqi në fillim të vitit 1949. Marrëveshja e Karaçit e atij viti përcaktoi vijën e armëpushimit që ndante zonat nën kontrollin e dy vendeve. Pas luftës së vitit 1971 dhe marrëveshjes së vitit 1972, ajo u riformulua si Vijë e Kontrollit. Më 1965 India dhe Pakistani kishin zhvilluar një tjetër luftë të rëndësishme për Kashmirin, ndërsa nga fundi i viteve 1980 dhe fillimi i viteve 1990 kryengritja dhe shpërthimet e përsëritura të dhunës e thelluan konfliktin.

Territori që përbënte shtetin indian të Xhamusë dhe Kashmirit kishte shumicë myslimane, por përfshinte edhe zona të rëndësishme me popullsi hindu dhe budiste. Për këtë arsye, rajoni nuk mund të kuptohet si një bashkësi fetare e njëtrajtshme. Në vlerësimet e fundit të shekullit XX dhe fillimit të shekullit XXI, forcimi i identiteteve fetare, pasojat destabilizuese të konfliktit afgan dhe rëndësia strategjike që i jepnin të dyja shtetet e bënin zgjidhjen veçanërisht të vështirë. Zotërimi i armëve bërthamore nga India dhe Pakistani i shtoi mosmarrëveshjes edhe rrezikun e një përshkallëzimi me pasoja katastrofike.