Karizma është një cilësi e jashtëzakonshme që ndjekësit ia njohin një personi dhe mbi të cilën mund të mbështeten autoriteti dhe aftësia e tij për t'i mobilizuar. Termi rrjedh nga teologjia e krishterë, ku shënon një dhunti të veçantë të dhënë nga hiri hyjnor. Max Weber-i e mori këtë term për të përshkruar mënyrën si një individ veçohet nga njerëzit e zakonshëm dhe trajtohet sikur zotëron fuqi ose cilësi të mbinatyrshme, heroike apo përndryshe të jashtëzakonshme.

Në këtë kuptim sociologjik, rëndësi ka njohja e cilësisë nga ndjekësit, jo vërtetimi se personi zotëron realisht fuqi të mbinatyrshme ose se veprimet e tij janë moralisht të mira. Pas Weber-it, koncepti është përdorur, ndër të tjera, për të shpjeguar forcën tërheqëse dhe nënshtruese që Hitleri ushtronte mbi shumë gjermanë. Përdorimi i termit për një udhëheqës nuk përbën, pra, miratim të tij.

Weber-i shqyrtoi edhe institucionalizimin, ose kthimin në rutinë, të karizmës. Autoriteti fillestar lidhet me një person dhe me marrëdhënien e veçantë të ndjekësve me të, prandaj nuk mund t'i kalohet mekanikisht një pasardhësi. Për të vazhduar, lëvizja mund të vendosë rregulla për përzgjedhjen e udhëheqësit, të mbështetet te trashëgimia ose ta lidhë autoritetin me një detyrë zyrtare. Kështu, marrëdhënia personale shndërrohet në një rend më të qëndrueshëm institucional. Kritikët kanë vënë në dyshim nëse karizma mund të përkufizohet dhe të dallohet nga popullariteti, aftësia bindëse ose pushteti i organizuar me saktësi të mjaftueshme për t'u përdorur si shpjegim shkencor.