Procesi i përzgjedhjes së një pjese të një popullate për ta studiuar dhe për të nxjerrë përfundime mbi popullatën më të gjerë. Në kërkimet politike dhe shoqërore, kampionimi u mundëson studiuesve të shqyrtojnë qëndrimet dhe sjelljen e shumë njerëzve pa i pyetur të gjithë. Cilësia e përzgjedhjes, përfshirja e grupeve përkatëse dhe përgjigjja e të përzgjedhurve kanë rëndësi po aq sa, dhe shpesh më shumë sesa, numri i përgjithshëm i të anketuarve.

Rëndësia e projektimit të kampionit u bë veçanërisht e dukshme në vitet 1930. Në vitin 1936 revista amerikane Literary Digest parashikoi gabimisht humbjen e Franklin D. Roosevelt-it në zgjedhjet presidenciale, megjithëse kishte marrë rreth 2,4 milionë përgjigje në një anketë postare. Listat e saj mbështeteshin ndër të tjera në regjistrat e telefonave, të pronarëve të automjeteve dhe të abonentëve. Këto burime nuk mbulonin njëlloj të gjithë elektoratin; për më tepër, personat që e kthenin pyetësorin ndryshonin politikisht nga ata që nuk përgjigjeshin. Prandaj gabimi nuk shpjegohet vetëm me pasurinë e pronarëve të telefonave, por edhe me mospërgjigjen përzgjedhëse. Sondazhet e George Gallup-it, me kampione shumë më të vogla, parashikuan saktë fituesin. Në praktikat e hershme të Gallup-it, edhe anketime me rreth 2 000–2 500 persona jepnin vlerësime kombëtare të dobishme, pa qenë nevoja për miliona përgjigje. Rasti tregon se shtimi i numrit të përgjigjeve nuk e zhduk një shtrembërim sistematik.

Korniza e kampionimit është lista ose sistemi nga i cili përzgjidhen njësitë. Për një studim të votuesve mund të përdoret regjistri zgjedhor, duke marrë parasysh se personat që mungojnë prej tij nuk mund të përzgjidhen. Në kampionimin probabilitar, njësitë kanë probabilitete të njohura dhe jo zero përfshirjeje. Barazia e probabiliteteve është një mundësi e rëndësishme, por jo kusht i domosdoshëm për çdo kampionim të vlefshëm: mund të përdoren edhe probabilitete të pabarabarta, me pesha statistikore të përshtatshme. As një kampion i rastësishëm nuk garanton që çdo përbërje e tij të pasqyrojë saktësisht popullatën.

Një mënyrë praktike është kampionimi sistematik. Nëse popullata ka P njësi dhe kërkohet një kampion me n njësi, intervali i përzgjedhjes është afërsisht P/n. Zgjidhet një pikënisje e rastësishme dhe më pas merret çdo njësi e këtij intervali në listë. Për shembull, kur P = 10 000 dhe n = 1 000, intervali është 10; pas zgjedhjes rastësore të pikës së parë ndër dhjetë njësitë fillestare, merret çdo njësi e dhjetë. Renditja periodike e listës duhet kontrolluar, që të mos përputhet me intervalin dhe të shtrembërojë përzgjedhjen.

Në kampionimin me kuota, intervistuesi udhëzohet të sigurojë përpjesëtime të caktuara të grupeve shoqërore dhe demografike. Kjo metodë është praktike, por përzgjedhja brenda grupeve nuk është domosdoshmërisht e rastësishme dhe nuk jep automatikisht të njëjtat garanci si një kampion probabilitar. Studimet mund të përqendrojnë përzgjedhjen edhe në zona gjeografike të caktuara; në projektimet me grupime, kjo zgjedhje duhet të përfshihet në llogaritjen e pasigurisë statistikore.

Kur kampioni dhe analiza janë projektuar siç duhet, statistika lejon vlerësimin e pasigurisë së përfundimeve. Për një përqindje, si synimi për të votuar një parti, mund të ndërtohet një interval besimi 95 ose 99 për qind. Kuptimi është se, në përsëritje të shumta të të njëjtës procedurë, rreth 95 ose 99 për qind e intervaleve të ndërtuara do ta përfshinin vlerën e vërtetë të popullatës. Kufiri i gabimit mund të jetë, për shembull, plus ose minus 1 apo 3 pikë përqindjeje, por madhësia e tij varet nga kampioni, përqindja e matur dhe projektimi. Ai nuk përfshin automatikisht gabimet e mbulimit, të mospërgjigjes ose të formulimit të pyetjeve.

Ky kufizim shpesh shpërfillet kur ndryshime të vogla ndërmjet sondazheve të njëpasnjëshme paraqiten si kthesa të sigurta të opinionit. Një mënyrë për të pakësuar luhatjen rastësore është përmbledhja e disa sondazheve të besueshme të kryera afërsisht në të njëjtën kohë. Një «sondazh i sondazheve» mund të japë një vlerësim më të qëndrueshëm, por duhet të marrë parasysh ndryshimet metodologjike dhe gabimet që burime të ndryshme mund t'i kenë të përbashkëta.

Për shkencën politike, vlera e anketave nuk kufizohet te pyetja hipotetike se si do të votonte dikush nëse zgjedhjet do të zhvilloheshin të nesërmen. Të anketuarit e dinë se zgjedhjet zakonisht nuk zhvillohen atë ditë, prandaj përgjigjja shpreh një synim në një situatë hipotetike. Studimet më të thella shqyrtojnë bindjet, lidhjet partiake, përvojën dhe arsyet e sjelljes. Studimet kombëtare amerikane kanë një pararendës më 1948 dhe një seri të rëndësishme të krahasueshme nga viti 1952. Në Britani, projekti u përgatit në vitin 1963 dhe seria e anketave zgjedhore nisi me zgjedhjet e vitit 1964.

Studimet e hershme u interpretuan si mbështetje për shkollën e Michigan-it: shumë votues kishin informacion të kufizuar dhe ndiqnin më tepër identifikimin partiak të trashëguar sesa shqyrtimin e hollësishëm të çështjeve. Kërkime të mëvonshme i dhanë peshë edhe zgjedhjes racionale, sipas së cilës votuesit parapëlqejnë partinë që u ofron më afër atë që kërkojnë. Të dyja qasjet mund të ndihmojnë në shpjegimin e sjelljes. Kampionimi dhe kërkimi me anketa janë mjete themelore për përgjithësime të besueshme mbi popullata të mëdha, së bashku me burime të tjera të dhënash; përfundimet e sigurta kërkojnë metodë të kontrolluar dhe nuk rrjedhin nga besimi personal i komentuesit.