Traditë teologjike dhe kishtare e Reformacionit protestant e lidhur me Jean Calvinin, të njohur në shqip edhe si Zhan Kalvini (1509–1564), dhe me zhvillimin e mëvonshëm të kishave të reformuara. Një vend qendror zënë sovraniteti i Zotit, autoriteti i Shkrimit të Shenjtë dhe doktrina e paracaktimit, sipas së cilës shpëtimi varet nga hiri dhe vendimi hyjnor, jo nga merita njerëzore.

Në historinë politike, kalvinizmi ka rëndësi për mënyrën si e trajtoi marrëdhënien midis kishës, bashkësisë dhe pushtetit civil. Në organizimin e zhvilluar në Gjenevë, kisha mbikëqyrte jetën fetare dhe disiplinën morale përmes pastorëve dhe pleqve të bashkësisë, të mbledhur në konsistor. Kisha dhe autoriteti civil kishin detyra të dallueshme, por jeta publike mendohej se duhej të përputhej me normat e krishtera. Qeverisja e kishës nga pleq me status të barabartë lidhet me zhvillimin e traditës presbiteriane.

Për Calvinin, autoritetet civile kishin detyrë të mbronin ligjin natyror dhe urdhrat hyjnorë dhe të administronin drejtësinë, përfshirë ndëshkimin e shkeljeve, paanësinë dhe shpërndarjen e drejtë. Marrëdhënia midis kësaj tradite dhe të drejtës për rezistencë ndaj sundimtarëve u interpretua në mënyra të ndryshme. Kalvinizmi nuk është një model i vetëm politik i pandryshueshëm: mësimet teologjike dhe institucionet e tij u zhvilluan në kushte të ndryshme kombëtare e historike.