Interpretimi i ngushtë kushtetues është qasje që kërkon t'i përmbahet me rreptësi tekstit të kushtetutës dhe të kufizojë zgjerimin e kuptimit të tij përmes gjykimit. Në debatin amerikan emërtimi është përdorur shpesh për qëndrimin se Kushtetuta ose një amendament i saj duhet interpretuar duke ndjekur qëllimin fillestar të hartuesve.

Megjithatë, interpretimi i ngushtë nuk është sinonim i saktë i çdo forme të originalizmit. Kërkimi i qëllimit të hartuesve është një qasje historike, ndërsa variante të tjera originaliste theksojnë kuptimin publik të tekstit në kohën e miratimit. Edhe interpretues që i japin përparësi tekstit kundërshtojnë idenë se ai duhet lexuar gjithmonë në mënyrën më të ngushtë të mundshme; sipas tyre, kërkohet kuptimi i tij i arsyeshëm në kontekst.

Vështirësia kryesore e mbështetjes vetëm te qëllimi fillestar është përcaktimi i atij qëllimi: hartuesit mund të kenë pasur arsye dhe pritshmëri të ndryshme, ndërsa dokumentet historike mund të mos japin përgjigje të qartë për çështjen e shqyrtuar. Debati lidhet me kufijtë e rolit gjyqësor dhe me kritikën ndaj aktivizmit gjyqësor, pra ndaj gjykimit që shihet si krijim ose ndryshim i politikës përtej zbatimit të normës.