Dallim i Walter Bagehot-it ndërmjet dy funksioneve të institucioneve kushtetuese, i paraqitur në Kushtetutën angleze, botuar më 1867. Një pjesë e kushtetutës ngjall dhe ruan respektin e popullsisë për rendin politik; pjesa tjetër e përdor këtë respekt për të kryer punën konkrete të qeverisjes. Bagehot-i i quante përkatësisht pjesë dinjitoze dhe pjesë efikase.

Monarku ishte shembulli kryesor i funksionit dinjitoz ose simbolik, ndërsa kabineti qeveritar shembulli kryesor i funksionit efektiv. Mbretëresha Victoria mund të mos e ushtronte drejtpërdrejt drejtimin e zakonshëm ekzekutiv, por ruante një rol të rëndësishëm kushtetues duke mishëruar vazhdimësinë dhe autoritetin e rendit politik. Dallimi nuk nënkupton se simbolika është e padobishme; ajo mund të krijojë kushtet e pranimit mbi të cilat veprojnë institucionet drejtuese.

Ky dallim u përdor gjerësisht gjatë shekullit XX në teori që i analizojnë pjesët e një sistemi politik sipas funksionit që kryejnë për tërësinë. Ai ka ndikuar edhe debatet mbi meritat e një presidenti me pushtet ekzekutiv kundrejt monarkisë ose formave të tjera të kryetarit kryesisht simbolik të shtetit.