1. Në filozofi, emërtim për teori që i japin mendjes, vetëdijes ose ideve rol themelor në të kuptuarit e realitetit. Platoni, Kanti dhe Hegeli, ndonëse me dallime të mëdha ndërmjet tyre, kundërshtonin idenë se njohja e botës mund të shpjegohet vetëm si mbledhje përvojash shqisore. Për Kantin, përvoja bëhet e kuptueshme nëpërmjet kategorive të mendimit dhe formave të hapësirës e kohës, të cilat nuk nxirren thjesht prej përvojës, por janë kushte paraprake të saj.

Në përdorime të lidhura me këtë kuptim, gjykimet mbi forma të veçanta të përvojës mbështeten te parime ose ideale që shkojnë përtej rastit të veçantë. Përvoja morale mund të vlerësohet në raport me idealin e së mirës dhe ajo fetare në raport me një konceptim të Perëndisë. Megjithatë, teoritë idealiste ndryshojnë në mënyrën si e shpjegojnë lidhjen ndërmjet mendimit dhe botës së jashtme.

2. Në gjuhën e përgjithshme, prirje për ta drejtuar sjelljen nga ideale si barazia, drejtësia ose shërbimi publik. Në një përdorim kritik, fjala nënkupton ndjekjen e një synimi që konsiderohet i paarritshëm ose mospërfilljen e kufizimeve praktike. Gjykimi se një ideal është i paarritshëm i përket këtij përdorimi vlerësues; nuk është pjesë e domosdoshme e çdo idealizmi.

3. Në historinë e marrëdhënieve ndërkombëtare, etiketë shpesh përçmuese për liberalët që, pas vitit 1918, synuan shmangien e luftës nëpërmjet Lidhjes së Kombeve dhe sigurisë kolektive. Kritikët i akuzonin se mbronin një rend ndërkombëtar që vendoste stabilitetin mbi drejtësinë dhe favorizonte fuqitë mbizotëruese përballë shteteve që kërkonin rishikimin e rendit, si Gjermania, Japonia dhe Bashkimi Sovjetik. Gjithashtu u vinin përballë pretendimin se dëshira për paqe nuk mjaftonte për të kapërcyer faktorë si natyra njerëzore, interesi kombëtar, dilema e sigurisë dhe trashëgimia historike. Si vlerësimi i liberalëve, ashtu edhe pohimi se këta faktorë janë të pandryshueshëm, janë pjesë e debatit teorik.

Disa realistë, përfshirë E. H. Carr-in, kërkonin një politikë të jashtme që merrte parasysh prirjet dhe kufizimet e procesit historik. Në interpretime të mendimit të tyre është theksuar se ky realizëm mund të mbështetej edhe në ide të lidhura me idealizmin transcendental kantian dhe me përfytyrimet e historisë universale te Hegeli e Marksi. Prandaj kundërshtimi i idealizmit në kuptimin praktik ose politik nuk përjashton ndikime nga idealizmi në kuptimin filozofik. Mosdallimi i këtyre kuptimeve krijon ngatërrim.