John Atkinson Hobson (1858–1940) ishte ekonomist anglez, i lidhur me liberalizmin radikal para Luftës së Parë Botërore dhe me Partinë Laburiste në periudhën ndërmjet dy luftërave. Vepra e tij më e njohur, Imperializmi: Një studim (1902), u shkrua në kundërshtim me Luftën e Boerëve në Afrikën e Jugut.

Hobson-i e shpjegoi imperializmin përmes nënkonsumit në vendin metropol. Sipas tij, shpërndarja e pabarabartë e pasurisë dhe fuqia e ulët blerëse e klasës punëtore kufizonin kërkesën e brendshme dhe mundësitë e fitimit të industrisë. Financierët kërkonin gjithnjë e më shumë tregje dhe mundësi investimi jashtë vendit. Ndikimi i tyre mbi qeverinë e shtynte shtetin t'i mbronte këto investime me forcë, duke e përfshirë në konflikte si me vendet më pak të zhvilluara, ashtu edhe me fuqi të tjera europiane që ndiqnin të njëjtën rrugë.

Zgjidhjen Hobson-i e kërkonte te reformat rrënjësore ekonomike dhe politike brenda vendit. Një shpërndarje më e drejtë e të ardhurave mund të rriste konsumin dhe ta drejtonte energjinë ekonomike drejt zhvillimit të brendshëm. Ai shpresonte se kjo do të hapte rrugën edhe për një bashkëpunim ndërkombëtar më paqësor; kjo pjesë e projektit të tij është cilësuar utopike nga kritikët.

Nënkonsumi si shpjegim i përgjithshëm i imperializmit është kundërshtuar gjerësisht. Megjithatë, analiza e Hobson-it ishte një burim i rëndësishëm për teorinë leniniste të imperializmit dhe mbeti me ndikim në debatin mbi rrënjët ekonomike të zgjerimit imperial. Shqetësimi i tij për pamjaftueshmërinë e kërkesës dhe pasojat e shpërndarjes së të ardhurave parapriu gjithashtu disa aspekte të teorisë së Keynes-it, pa qenë i njëjtë me të gjithë sistemin keynesian.