James Harrington, 1611–1677, ishte teoricien politik anglez, veçanërisht aktiv gjatë periudhës ndërmjet ekzekutimit të Karlit I dhe restaurimit të Karlit II. Ai argumentonte se një rend i qëndrueshëm politik duhej të përputhej me shpërndarjen e pronës në shoqëri dhe se Anglia kishte nevojë për një zgjidhje republikane.

Këtë argument e zhvilloi në veprën «Oceana», të vitit 1656. U mbështet në burime klasike, në njohjen e republikave të kohës së vet dhe në elemente të mendimit të Machiavelli-t. Propozoi një kushtetutë të përzier dhe të ndërlikuar, ku shtresa të ndryshme qytetarësh do të kishin role të përshtatura me aftësitë dhe me pozitën e tyre pronësore. Lidhja ndërmjet pronës dhe pushtetit ishte themel i shpjegimit të tij për stabilitetin institucional.

Harrington-i mbështeste edhe idenë e një ushtrie qytetare dhe përcaktonte hollësisht mënyrën e formimit dhe stërvitjes së saj. Synimi ishte që mbrojtja e rendit republikan të lidhej me vetë qytetarët. Mirëpo ndërlikimi i projektit dhe hollësitë e shumta shkaktuan moskuptim dhe tallje nga kundërshtarët. Në përgjigje, ai u përpoq t'i paraqiste parimet e veta qendrore në formë më të thjeshtë. Vepra e tij mbetet një shembull i rëndësishëm i përpjekjes për ta lidhur projektimin kushtetues me strukturën shoqërore dhe ekonomike.