Hakmarrja masive është emërtimi i doktrinës së frenimit strategjik të administratës së presidentit amerikan Dwight D. Eisenhower gjatë Luftës së Ftohtë. Ajo u shpreh publikisht nga sekretari i shtetit John Foster Dulles më 1954 dhe mbështetej në kërcënimin e një përgjigjeje shumë të fuqishme, përfshirë përdorimin e armëve bërthamore.

Sipas kësaj doktrine, Shtetet e Bashkuara ruanin mundësinë të zgjidhnin vetë kohën, vendin dhe shkallën e kundërpërgjigjes për të parandaluar zgjerimin e sundimit komunist nëpërmjet agresionit ushtarak. Kundërshtari nuk duhej të supozonte se një sulm i kufizuar do të merrte vetëm një përgjigje të kufizuar në të njëjtin vend.

Qëllimi i kërcënimit ishte frenimi i agresionit përmes kostos së pritshme të pasojave. Prandaj termi përshkruan një doktrinë ushtarake dhe politike të kundërgoditjes, jo thjesht hakmarrjen si ndjenjë personale.