Akronim rus për Drejtorinë Kryesore të Kampeve të Punës Korrektuese; me kalimin e kohës emri u përdor edhe për të gjithë sistemin sovjetik të kampeve dhe të punës së detyruar. Shumë kampe ndodheshin në zona të largëta e pak të banuara të Bashkimit Sovjetik. Qëllimi i shpallur ishte burgosja dhe «riedukimi» i personave të dënuar për krime, përfshirë veprat që regjimi i quante «krime kundër popullit». Në praktikë sistemi shërbeu edhe për represion politik dhe përfshiu shumë njerëz të dënuar padrejtësisht.

Puna e detyruar e të burgosurve u përdor për industrializimin e shpejtë dhe ndërtimin e infrastrukturës. Kushtet çnjerëzore, uria, puna rraskapitëse, sëmundjet dhe dhuna shkaktuan vdekshmëri masive. Dëshmitë e drejtpërdrejta dhe veprat e Aleksandr Solzhenjicinit luajtën një rol të rëndësishëm në njohjen ndërkombëtare të këtij sistemi.

Përmasat e vdekshmërisë kanë qenë objekt vlerësimesh të ndryshme, sidomos para hapjes së arkivave sovjetike. Shifrat e hershme prej 9,5–15 milionë vdekjesh, të përdorura në disa përshkrime, nuk duhen paraqitur si një përllogaritje e vërtetuar e vdekjeve brenda kampeve. Sipas përmbledhjes së historianit Dan Healey, hulumtimet e mbështetura në arkivat e deklasifikuara japin përgjithësisht rreth 1,5–1,7 milionë vdekje për vitet 1930–1953. Numri real i viktimave të shkaktuara nga burgimi mund të jetë më i lartë, ndër të tjera sepse disa të burgosur liroheshin në prag të vdekjes dhe nuk përfshiheshin më në statistikat e kampeve. Duhet dalluar numri i të burgosurve që kaluan nëpër sistem, numri i vdekjeve në të dhe numri më i gjerë i viktimave të represionit sovjetik.