Grupi koordinues politik, i njohur në përdorimin amerikan si caucus, është një mbledhje e anëtarëve të një partie ose fraksioni për organizim, përzgjedhje kandidatësh apo përcaktim strategjie. Zakonisht pjesëmarrja kufizohet te anëtarët e grupit. Në Shtetet e Bashkuara termi ka disa kuptime që duhen dalluar: mbledhje partiake vendore për nominime, organizim i grupit parlamentar dhe bashkim ligjvënësish rreth një interesi të përbashkët.

Në procesin e nominimit presidencial, mbledhjet vendore mund të jenë hapi i parë i një procedure me disa nivele që përcakton delegacionin e shtetit për konventën kombëtare partiake. Në disa cikle historike kjo rrugë është përdorur në gjashtëmbëdhjetë shtete; numri dhe rregullat ndryshojnë nga një zgjedhje në tjetrën. Mbledhjet e Ajovës janë shembulli më i njohur. Në formën tradicionale, pjesëmarrësit zgjedhin delegatë për konventat e qarqeve sipas parapëlqimeve të tyre për kandidatët presidencialë, dhe përzgjedhja vazhdon në nivele më të larta. Zgjedhjet paraprake përbëjnë një rrugë tjetër për pjesëmarrjen e anëtarësisë së zakonshme në nominim.

Në Kongres, secila parti në secilën dhomë ka organizimin e vet dhe mban mbledhje të mbyllura për zgjedhjen e drejtuesve, nominimet dhe, sipas rastit, çështje të politikave. Demokratët e quajnë këtë organizim zakonisht caucus, ndërsa republikanët përdorin emërtimin conference. Rëndësia e këtyre mbledhjeve ka ndryshuar historikisht. Në përgjithësi kanë pasur më shumë peshë në Dhomën e Përfaqësuesve sesa në Senat dhe demokratët u kanë dhënë shpesh rol më të madh se republikanët.

Në vitet e hershme të republikës, grupet partiake të Kongresit merrnin përsipër përzgjedhjen e kandidatëve për president dhe nënpresident. Më pas drejtuesit e përdorën mekanizmin për të forcuar disiplinën legjislative, ndër të tjera gjatë presidencave të Thomas Jefferson-it dhe Woodrow Wilson-it. Në periudhën e Wilson-it, grupi demokrat në Dhomë diskutonte propozimet ligjvënëse dhe zbatonte një rregull sipas të cilit mbështetja nga dy të tretat e të pranishmëve e bënte qëndrimin, me disa përjashtime, detyrues për anëtarët kur projektligji shqyrtohej në seancë të përgjithshme.

Edhe udhëheqja republikane e Dhomës e përdori organizimin e grupit për disiplinë në fillim të shekullit XX. Më 1925 u përjashtuan nga konferenca republikane kundërshtarë që kishin mbështetur kandidatin përparimtar Robert La Follette në zgjedhjet presidenciale të vitit 1924. Dyzet vjet më vonë, grupi demokrat mori masa të ngjashme ndaj dy ligjvënësve demokratë që kishin mbështetur republikanin Barry Goldwater më 1964. Bëhej fjalë për sanksione brenda organizimit partiak, jo për heqjen e mandatit të tyre në Kongres.

Në vitet 1970, reformat e grupit demokrat ndryshuan shpërndarjen e pushtetit në Dhomë. Vjetërsia nuk mbeti më garanci automatike për kryesimin e një komisioni: nominimet iu nënshtruan miratimit të grupit. Pas zgjedhjeve të vitit 1974, në janar 1975 tre kryetarë komisionesh humbën postet. Kontrolli i grupit u zgjerua edhe mbi emërimet në Komisionin e Rregullave dhe mbi kryesimin e komisionit që merret me caktimin e fondeve. Komisioni demokrat i Drejtimit dhe Politikës fitoi të drejtën të propozonte anëtarët e komisioneve të përhershme, gjithnjë me miratimin e grupit.

Një përdorim tjetër i fjalës përfshin organizata më joformale të ligjvënësve me interesa të përbashkëta. Ato kërkojnë të ndikojnë përparësitë dhe rendin e ditës së Kongresit dhe shpesh mund të përfshijnë anëtarë nga më shumë se një parti. Ndër shembujt e njohur janë grupi i kongresmenëve afrikano-amerikanë dhe grupi i kongresmenëve hispanikë. Këto bashkime nuk janë të njëjta me organizimin e përgjithshëm parlamentar të Partisë Demokratike ose Republikane.