Hugo Grotius, i quajtur edhe Huig de Groot, ishte jurist, mendimtar dhe diplomat holandez, i lindur më 1583 në Delft të Holandës Jugore dhe i vdekur më 1645. Ai mori doktoratën në drejtësi më 1598, në moshën pesëmbëdhjetëvjeçare, dhe më 1607, në moshën njëzetekatërvjeçare, u bë avokat i përgjithshëm për Holandën dhe Zeeland-in. Veprimtaria e tij përfshiu më pas detyra të rëndësishme diplomatike. Ai ishte para së gjithash teoricien i së drejtës, por puna e tij si një nga pionierët e së drejtës ndërkombëtare kishte pasoja të gjera politike.

Rreth vitit 1604, në dorëshkrimin Mbi të drejtën e plaçkës së luftës, ai shqyrtoi çështjen e një anijeje portugeze të kapur nga Kompania Holandeze e Indisë Lindore. Mbrojtja e lirisë së deteve, sipas së cilës oqeani është i hapur për të gjitha kombet, e zgjeronte argumentin përtej rastit të veçantë. Pjesa përkatëse u botua veçmas si Deti i lirë më 1609; dorëshkrimi i plotë u botua vetëm më 1868. Vepra e tij kryesore, Mbi të drejtën e luftës dhe të paqes, doli më 1625.

Duke punuar brenda një tradite që përfshinte trashëgiminë aristoteliane, Grotius-i kërkoi një themel racional për rregullat e marrëdhënieve ndërmjet popujve. Ai e lidhte të drejtën ndërkombëtare me të drejtën natyrore, por dallonte këtë të fundit nga ligjet civile dhe nga format e ligjit të mbështetura në vullnetin hyjnor. Shoqëritë mund të zgjidhnin forma të ndryshme qeverisjeje dhe të nxirrnin ligjet e tyre; megjithatë, të gjitha i nënshtroheshin disa parimeve themelore të përbashkëta të së drejtës natyrore. Brenda kuadrit të tij teologjik, këto parime ishin në përputhje me urtësinë hyjnore. Ato mund të njiheshin përmes arsyetimit, prandaj diskutimi racional mund të krijonte një bazë të përbashkët edhe ndërmjet protestantëve dhe katolikëve.

Grotius-i shkroi gjithashtu për teologjinë dhe krijoi vepra poetike. Në shpjegimin e tij të pajtimit të njerëzimit me Zotin përmes vdekjes së Krishtit, ai theksonte rolin e Zotit si qeverisës moral dhe domethënien publike e shembullore të ndëshkimit. Vdekja e Krishtit tregonte kundërshtimin hyjnor ndaj së keqes morale, të dalluar nga vuajtja ose e keqja fizike. Ky interpretim, i lidhur me teorinë qeverisëse të shlyerjes, nuk duhet reduktuar në mohim të çdo domethënieje shëlbuese të vdekjes së Krishtit; ai kundërshtonte një trajtim thjesht të ngurtë si shlyerje e një borxhi të barasvlershëm. Drama poetike Adami i mërguar, Adamus Exsul, është përmendur si një ndikim i mundshëm mbi Parajsën e humbur të John Milton-it.