Gara e armatimeve është proces i shtimit konkurrues të kapaciteteve ushtarake, ku armatosja e njërës palë nxit armatosjen e tjetrës dhe kundërpërgjigjja e saj nxit një rritje të mëtejshme. Kështu, vendimi i secilit shtet nuk varet vetëm nga synimet e veta, por edhe nga forca dhe veprimet e perceptuara të kundërshtarit.

Gjatë Luftës së Parë Botërore, fizikanti kuaker Lewis Fry Richardson (1880–1953) vuri re këtë lidhje në garën detare anglo-gjermane. Numri i luftanijeve shtesë të ndërtuara nga Gjermania në periudhën e parë ndikonte pjesërisht në numrin e ndërtuar nga Britania në periudhën e dytë; rritja britanike ndikonte më pas në ndërtimet gjermane të periudhës së tretë. Richardson e paraqiti mekanizmin me një sistem ekuacionesh që lidhnin ndryshimet e një periudhe me ato të periudhës pasuese.

Një ndërveprim i tillë mund të çojë në një gjendje të qëndrueshme ose në përshkallëzim të paqëndrueshëm, si ai që shoqëroi krizën e vitit 1914. Pas disa dekadash me vëmendje të kufizuar, modelet e Richardsonit u studiuan përsëri në marrëdhëniet ndërkombëtare. Ideja e kundërpërshtatjes së vazhdueshme përdoret edhe në biologjinë evolucionare për procese ku ndryshimi i një organizmi nxit ndryshime te një tjetër.