Parti britanike e së djathtës ekstreme, e krijuar më 1967 nga bashkimi i disa grupeve të vogla, drejtuesit e të cilave synonin të ndërtonin një prani më të dukshme në sistemin politik. Ideologjia e brendshme e rretheve drejtuese kishte karakter neonazist dhe ndërthurte nacionalizmin, antisemitizmin dhe nostalgjinë perandorake. Mesazhi publik, ndërkaq, përqendrohej te shfrytëzimi i kundërshtimit ndaj emigrimit nga vendet e Komonuelthit të Ri, veçanërisht ish-kolonitë aziatike, afrikane dhe të Karaibeve.

Partia përfitonte në raste kur partitë kryesore perceptoheshin se shpërfillnin shqetësimin e një pjese të publikut për ardhjen e emigrantëve. Mbështetja e saj u rrit dukshëm më 1972–1973 dhe përsëri më 1976–1977. Rritja e dytë alarmoi si të majtën, ashtu edhe të djathtën britanike.

Nga e majta u krijuan organizime kundërshtuese, ndër to Lidhja Antinaziste. Nga e djathta u premtuan kufizime më të forta të emigrimit. Këto reagime ndihmuan në dobësimin e hapësirës politike të Frontit Kombëtar dhe vota e tij ra ndjeshëm në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 1979.

Pas dështimit elektoral, partia u përça në grupime të ndryshme. Një prej organizatave që doli nga ky mjedis ishte Partia Kombëtare Britanike. Ajo arriti mbështetje të kufizuar, por të dukshme, në East End të Londrës gjatë viteve 1993–1994, në një zonë ku e djathta ekstreme kishte pasur më herët prani politike. Historia e Frontit tregon ndërthurjen e ideologjisë radikale të drejtuesve me përpjekjen për të fituar mbështetje më të gjerë përmes një çështjeje të veçantë, si emigrimi.