Frenimi përmes kërcënimit është politikë që synon të ndikojë në sjelljen e një aktori tjetër duke e bindur se një veprim i caktuar do t'i sjellë kosto më të mëdha sesa përfitimi i pritshëm. Qëllimi është ta pengojë veprimin përpara se të kryhet. Kërcënimi duhet të lidhet si me aftësinë për të shkaktuar pasojat e paralajmëruara, ashtu edhe me bindjen e kundërshtarit se kjo aftësi mund të përdoret.

Frenimi është parim i përgjithshëm i sjelljes njerëzore, por pas Luftës së Dytë Botërore, me përhapjen e armëve bërthamore në arsenalet shtetërore, u bë ide qendrore e studimeve strategjike, disiplinë e zhvilluar veçanërisht në Shtetet e Bashkuara. Armët bërthamore mundësonin kërcënim me ndëshkime jashtëzakonisht të mëdha, më lehtë dhe me kosto më të vogël sesa do të kërkonte shkaktimi i një shkatërrimi të krahasueshëm me armë konvencionale.

Njëkohësisht, frenimi u pa si domosdoshmëri e sigurisë. Gjatë Luftës së Ftohtë mbizotëronte bindja se shtetet nuk kishin mënyrë të besueshme për të ndaluar çdo armë bërthamore të një sulmi dhe se edhe disa goditje të suksesshme mund të shkaktonin dëme të papranueshme. Kërcënimi me kundërgoditje bërthamore u bë për këtë arsye bërthama e politikës ushtarake të superfuqive. Përpjekjet për mbrojtje kundër raketave balistike, ndër to Nisma e Mbrojtjes Strategjike amerikane, e njohur si SDI ose «Lufta e Yjeve», ngritën pyetje për pasojat e mundshme mbi këtë ekuilibër. Ato premtonin uljen e cenueshmërisë, por përballeshin me vështirësi teknike dhe me paqartësi strategjike.

Frenimi lidhet shpesh me hakmarrjen bërthamore dhe vendoset përballë mbrojtjes. Dallimi më i saktë është ndërmjet mohimit të suksesit dhe ndëshkimit. Strategjia e mohimit synon ta bllokojë sulmin drejtpërdrejt, duke përballuar forcat sulmuese dhe duke ua bërë dështimin të mundshëm ose të besueshëm. Strategjia e ndëshkimit kërcënon t'i shkaktojë kundërshtarit humbje, shpesh në objektiva të tjera nga vetë forcat që kryejnë sulmin. Të dyja mund të kenë efekt frenues.

Në marrëdhënien bërthamore ndërmjet fuqive të ndara gjeografikisht, si SHBA-ja dhe Bashkimi Sovjetik, modeli klasik mbështetej kryesisht te kundërgoditja. Mungesa e aftësisë për të rrëzuar ose çaktivizuar mjaftueshëm koka luftarake hyrëse e kufizonte mundësinë e mohimit të dëmit. Përkrahësit e mbrojtjes strategjike kundërshtonin se teknologjia mund të zhvillohej deri në një nivel që ta ndryshonte këtë gjendje. Debati nuk ishte vetëm për zotërimin e sistemeve mbrojtëse, por për aftësinë e tyre për të shmangur realisht dëme të papranueshme.

Kur kundërshtarët kishin kontakt gjeografik, si NATO-ja dhe Pakti i Varshavës në Europë, kërcënimi për të mundur ose shkatërruar forcat sulmuese ishte pjesë e drejtpërdrejtë e frenimit. Strategjia e NATO-s ndërtoi një shkallë përshkallëzimi: nga mbrojtja konvencionale te përdorime gjithnjë e më të rënda të forcës, deri te mundësia e një goditjeje të përgjithshme bërthamore. Kjo synonte t'i tregonte kundërshtarit se asnjë nivel sulmi nuk do të mbetej pa përgjigje.

Megjithëse ideja bazë është e thjeshtë, zbatimi mund të jetë tepër i ndërlikuar. Dy fuqi bërthamore mund të kenë frikë se tjetra do të fitojë epërsi përmes goditjes së parë, sidomos nëse ajo do të shkatërronte pjesën më të madhe të forcave të kundërgoditjes. Përballë këtij rreziku, secila kërkon një aftësi të sigurt për goditjen e dytë: forca që i mbijetojnë sulmit fillestar dhe ruajnë mundësinë për të shkaktuar dëm të papranueshëm. Kjo nuk është thjesht çështje numri armësh, por e mbijetesës së një aftësie reale kundërpërgjigjeje.

Frika se mos kundërshtari fiton epërsi në goditjen e parë, si dhe dëshira për ta siguruar vetë atë epërsi, i japin teknologjisë rol qendror dhe mund të nxisin garë intensive cilësore armatimesh. Teoria e frenimit është shoqëruar me debate mbi racionalitetin e vendimmarrësve, luftën aksidentale dhe mundësinë që një konflikt periferik të përshkallëzohet jashtë kontrollit. Meqë u zhvillua kryesisht në kushtet e Luftës së Ftohtë, një pjesë e madhe e saj përdorte modelin e dy kundërshtarëve. Funksionimi i së njëjtës logjikë në një sistem shumëpolar mori më pak vëmendje në atë fazë.

Për SHBA-në dhe aleatët e saj, frenimi i zgjeruar ishte çështje qendrore. Ai nënkupton mbrojtjen e aleatëve me kërcënimin se fuqia garantuese do të përgjigjet ndaj sulmit kundër tyre. Garancia bërthamore amerikane për NATO-n ngrinte një problem të veçantë besueshmërie pasi Bashkimi Sovjetik fitoi aftësinë për të goditur Amerikën e Veriut: a do të pranonte Uashingtoni rrezikun e dëmtimit të vet për të mbrojtur një aleat? Ruajtja e besueshmërisë së garancisë ishte një nga problemet kryesore të politikës amerikane gjatë Luftës së Ftohtë.

Në vija të përgjithshme dallohen dy qasje teorike. E para e konsideron frenimin bërthamor relativisht të lehtë, sepse edhe një sulm i vogël mund të ketë pasoja të tmerrshme. Ajo mbështet frenimin minimal: një aftësi e kufizuar, por e besueshme për kundërgoditje mund të mjaftojë. Qasja e dytë e konsideron frenimin të vështirë. Ajo thekson ndërlikimet e përshkallëzimit dhe nevojën për të ndikuar edhe mbi kundërshtarë shumë agresivë ose të gatshëm të marrin rreziqe. Për këtë arsye favorizon forca më të mëdha e më të shumëllojshme, të përshtatshme për një varg skenarësh, përfshirë ata më të këqij.

Frenimi i zgjeruar prirej të përforconte qasjen e dytë, sepse duhej të mbulonte shumë rrethana dhe interesa aleatësh. Në analizat e viteve menjëherë pas Luftës së Ftohtë u vërejt një lëvizje e fuqive të mëdha drejt formave më minimale të frenimit; kjo ishte diagnozë e asaj periudhe, jo një ligj i pakthyeshëm i zhvillimit të arsenaleve.

Frenimi bërthamor lidhet edhe me çështjen e përhapjes së armëve bërthamore. Kur fuqitë e mëdha e mbështesin sigurinë e tyre te kërcënimi bërthamor, e kanë më të vështirë t'i bindin shtetet e tjera se këto duhet të heqin dorë nga synimi për aftësi të ngjashme. Kjo është një kundërthënie politike dhe argumentuese në politikën e mospërhapjes, pavarësisht detyrimeve të veçanta që shtetet mund të kenë marrë me traktate.