Fordizmi është një mënyrë organizimi e prodhimit dhe, në një kuptim më të gjerë, një model i zhvillimit kapitalist që lidh prodhimin masiv me konsumin masiv. Termi u përhap në mendimin politik nga marksisti sard Antonio Gramsci në fillim të viteve 1930. Ai shqyrtonte nëse teknikat e reja amerikane të prodhimit, sidomos linjat lëvizëse të montimit dhe standardizimi i produkteve, së bashku me marrëdhëniet shoqërore që i shoqëronin, shënonin fillimin e një epoke të re të kapitalizmit. Henry Ford kishte rol qendror në zhvillimin dhe përhapjen e këtij organizimi industrial.

Fordizmi lidhet me administrimin shkencor të punës dhe me tejlorizmin, të quajtur kështu sipas Frederick Winslow Taylor-it, një nga përfaqësuesit e tij kryesorë në fillim të shekullit XX. Megjithatë, këto nocione nuk janë plotësisht të njëjta: tejlorizmi përqendrohet në analizën, ndarjen dhe kontrollin e detyrave të punës, ndërsa fordizmi lidhet veçanërisht me rrjedhën e standardizuar të prodhimit në seri dhe, në përdorimin më të gjerë, me kushtet shoqërore të konsumit të atij prodhimi.

Në fillim të viteve 1980, nën ndikimin e shkollës marksiste të rregullimit, fordizmi u përdor për të emërtuar një «regjim akumulimi» që, sipas kësaj qasjeje, kishte ekzistuar në shkallë të ndryshme në Europën Perëndimore gjatë viteve 1945–1973. Prodhimi masiv shoqërohej me zgjerimin e konsumit masiv. Sindikatat merrnin pjesë në negociata trepalëshe me përfaqësuesit e kapitalit dhe të shtetit, në forma korporatiste të bashkërendimit. Një konsensus shoqëror e politik mbështeste rritjen e pagave reale dhe konsolidimin e shtetit të mirëqenies. Qeveritë e angazhuara për punësim të plotë përdornin politika kejnsiane të administrimit të kërkesës, ndërsa marrëveshjet e Bretton Woods-it rregullonin kuadrin monetar të marrëdhënieve ekonomike ndërkombëtare.

Përhapja gjatë viteve 1980 e specializimit fleksibël, e prodhimit në seri të vogla, e produkteve për segmente të veçanta të konsumatorëve dhe e furnizimit pikërisht kur nevojitet u interpretua si kalim drejt postfordizmit. Furnizimi në kohën e duhur synon të bashkërendojë ardhjen e pjesëve dhe materialeve me nevojat e prodhimit, duke kufizuar rezervat e panevojshme. Krahas këtyre ndryshimeve, përhapja e ideve monetariste në politikat qeveritare shënonte largimin nga disa prej marrëveshjeve ekonomike e shoqërore të periudhës fordiste. Kjo ndarje në fordizëm dhe postfordizëm është një mënyrë teorike e interpretimit të ndryshimeve, jo pohimi se të gjitha ekonomitë kaluan njëkohësisht nëpër të njëjtat faza.