Grup mendimtarësh ekonomikë francezë të shekullit XVIII që e konsideronin tokën dhe bujqësinë burimin themelor të pasurisë dhe të tepricës ekonomike. Ata kërkonin të kuptonin ekonominë si një rend të ndërlidhur prodhimi e qarkullimi, brenda të cilit prodhimi bujqësor siguronte bazën materiale të veprimtarive të tjera. François Quesnay ishte figura e tyre kryesore.

Fiziokratët mbronin tregtinë e lirë të drithërave dhe kundërshtonin pengesat që, sipas tyre, e shtrembëronin funksionimin e rendit ekonomik. Në këtë drejtim ata ushtruan ndikim në zhvillimin e ekonomisë klasike të Adam Smith-it. Smith-i nuk pranoi tezën se vetëm toka ose bujqësia prodhonte pasuri, por mori seriozisht argumentet për lirinë ekonomike dhe për analizimin e shoqërisë si një sistem marrëdhëniesh prodhuese.

Rëndësia e tyre historike qëndron edhe në kalimin nga një vëmendje e përqendruar te thesari dhe tregtia drejt studimit të prodhimit dhe të ndërvarësisë së grupeve shoqërore. Ata përbëjnë një pjesë të rëndësishme të Iluminizmit francez dhe të formimit të ekonomisë politike.