Shqyrtim sistematik i problemeve themelore të jetës politike dhe i pasojave që kanë për politikën përgjigjet ndaj pyetjeve filozofike. Ai mund të marrë si pikënisje edhe faktin se disa dilema nuk kanë një zgjidhje të pranuar përfundimisht. Veprat më të gjera të filozofisë politike e lidhin organizimin e jetës së përbashkët me kozmologjinë, pra kuptimin e botës si tërësi; ontologjinë, pra çështjet e qenies; dhe epistemologjinë, pra kushtet e njohjes. Një përfytyrim për natyrën njerëzore shërben shpesh si lidhje ndërmjet këtyre pyetjeve dhe institucioneve politike.

Në një shkallë më të kufizuar, filozofia politike shqyrton rrjedhimet e debateve të veçanta. Për shembull, mënyra si kuptohet vetja dhe marrëdhënia e saj me shoqërinë ndikon në teoritë e komunitarizmit, lirisë, liberalizmit dhe autonomisë. Po kështu, kuptimi i përgjegjësisë morale ka pasoja për përligjjen dhe kufijtë e dënimit. Lidhja me filozofinë morale është e ngushtë, sepse të dyja shqyrtojnë natyrën dhe mbështetjen e gjykimeve mbi vlerat.

Në periudha kur disa teori të njohjes mohonin se filozofia mund të jepte gjykime të vlefshme normative, u shpall edhe vdekja e filozofisë politike. Ripërtëritja e saj në shekullin XX lidhet ndër të tjera me kundërshtimin e atij kufizimi: pyetjet mbi drejtësinë, detyrimin dhe jetën e mirë u pranuan sërish si objekte të arsyetimit filozofik. Kjo nuk do të thotë se mosmarrëveshjet epistemologjike janë zhdukur, por se ato nuk e kanë mbyllur fushën.

Filozofia politike kërkon njëkohësisht të kuptojë atë që bëjmë dhe të arsyetojë për atë që duhet të bëjmë. Për këtë arsye, konceptime të ndryshme të filozofisë sjellin pikëpamje të ndryshme mbi raportin e saj me veprimtarinë politike. Disa autorë e kanë kundërvënë jetën soditëse të filozofit me veprimin praktik të politikanit, duke e parë të parën si veprimtari më të lartë që rrezikon të korruptohet nga e dyta. Të tjerë kanë kërkuar që veprimi politik të mbështetet mbi një bazë filozofike koherente. Pohimi i Marksit se filozofët e kishin interpretuar botën, ndërsa çështja ishte ta ndryshonin, mund të kuptohet si kërkesë për një konceptim tjetër të filozofisë dhe të lidhjes së saj me praktikën, jo thjesht si heqje dorë nga çdo reflektim filozofik.

Si filozofia, ashtu edhe analiza politike ngrejnë probleme që rikthehen në periudha të ndryshme, por të dyja kanë një histori dhe ndikohen nga rrethanat e kohës. Një pyetje e vazhdueshme është nëse njerëzit kanë një natyrë të përbashkët dhe çfarë rrjedh prej saj për organizimin politik. Disa përgjigje e trajtojnë vetë natyrën njerëzore historikisht. Një çështje tjetër themelore është legjitimiteti i qeverisjes: përse dhe në çfarë kushtesh autoriteti ka të drejtë të kërkojë bindje. Edhe kur pyetjet përsëriten, përvojat që kërkojnë përgjigje ndryshojnë; totalitarizmi, për shembull, ngriti kërkesa të veçanta për përshkrim, kuptim dhe shpjegim.

Fusha mund të studiohet historikisht, duke shqyrtuar kontekstin ku një autor shkroi, dhe analitikisht, duke vlerësuar koherencën e argumenteve dhe premisat që nuk shprehen hapur. Këto mënyra janë plotësuese. Mendimi bashkëkohor ka kontekstin e vet po aq sa veprat e mëparshme; ndërkaq, autorët e hershëm shpesh synonin të vërteta me vlefshmëri përtej kohës së tyre. Ndërthurja e dy përqasjeve ndihmon të kuptohen më mirë pasojat politike të gjendjes njerëzore.