Filozof gjerman, me emrin e plotë Ludwig Andreas Feuerbach, i cili jetoi më 1804–1872. Lindi në Landshut të Bavarisë, në familjen e një juristi dhe administratori të shquar. Studioi teologji në Heidelberg dhe filozofi në Berlin nën drejtimin e Hegel-it.

Vepra e tij e parë e botuar pas doktoratës, Mendime mbi vdekjen dhe pavdekësinë, doli më 1830. Ajo tërhoqi vëmendjen e policisë dhe të censurës dhe i mbylli rrugën karrierës së mëtejshme universitare. Pas martesës u vendos në Bruckberg, ku jetoi për shumë vjet i tërhequr dhe në kushte të mira materiale.

Periudha më prodhuese e tij ishin vitet 1840. Botoi Thelbi i krishterimit më 1841 dhe, pak më vonë, Teza paraprake për reformën e filozofisë dhe Parimet e filozofisë së së ardhmes. Këto vepra e vendosën shpejt në rolin e një figure udhëheqëse intelektuale të hegelianëve të majtë.

Feuerbach-u i dha kësaj lëvizjeje një konceptim të përbashkët të filozofisë si proces i vetëkuptimit njerëzor. Ai e shpjegonte natyrën njerëzore përmes idesë së qenies së llojit: njeriu nuk kuptohet vetëm si individ i izoluar, por edhe përmes aftësive dhe marrëdhënieve që e lidhin me njerëzimin si tërësi. Qasja e tij krijoi gjithashtu bazën për një kritikë materialiste radikale të fesë dhe të besimit fetar. Objekt i kësaj kritike ishin krishterimi dhe fe të tjera, përfshirë judaizmin; ajo trajtonte përfytyrimet fetare si të lidhura me natyrën dhe vetëprojektime njerëzore.

Një pjesë e ndikimit të tij historik lidhet me kritikën që Marx-i i bëri në Tezat mbi Feuerbach-un, të shkruara më 1845. Këto teza shënojnë një formulim të hershëm themelor të materializmit historik dhe një largim nga mënyra kryesisht soditëse me të cilën Marx-i mendonte se Feuerbach-u e trajtonte marrëdhënien ndërmjet njeriut dhe botës.