Tërësi idesh, kritikash dhe lëvizjesh që kërkojnë barazinë e të drejtave dhe çlirimin e grave nga marrëdhëniet e nënshtrimit. Feminizmi e shqyrton botën dhe përvojën shoqërore nga këndvështrimet e grave dhe vë në diskutim mënyrat se si përkatësia gjinore ndikon në shpërndarjen e pushtetit, të mundësive dhe të detyrimeve. Si term i përdorur gjerësisht në anglisht, ai u përhap në vitet 1890, ndonëse idetë dhe përpjekjet për barazinë e grave janë më të hershme. Emërtimi nuk ka hyrë në të gjitha gjuhët në të njëjtën kohë ose në të njëjtën formë.

Një koncept qendror i shumë rrymave feministe është patriarkati: një sistem autoriteti mashkullor që riprodhon nënshtrimin e grave përmes institucioneve shoqërore, politike dhe ekonomike. Në këtë kuptim, feminizmi është njëkohësisht kritikë e patriarkatit dhe angazhim për emancipimin e grave. Parulla e motërzimit botëror shpreh idenë e solidaritetit përtej kufijve kombëtarë, por nuk nënkupton se të gjitha gratë kanë përvoja ose pikëpamje të njëjta.

Brenda feminizmit janë zhvilluar orientime të ndryshme teorike, ndër to feminizmi marksist, anarkist, radikal dhe liberal. Ato dallohen në shpjegimin e burimeve të nënshtrimit dhe në rrugët e propozuara për ndryshim. Feminizmi nuk është kufizuar në marrjen e frymëzimit nga ideologjitë e tjera: ai ka dhënë kontribute të veta në analizën e teksteve dhe të diskursit, në psikoanalizë, historiografi, studime letrare dhe në literaturën mbi zhvillimin. Edhe metodologjia feministe, e lidhur me traditën e ngritjes së vetëdijes në lëvizjen e grave, ka ndikuar në debatin mbi mënyrat e prodhimit të dijes dhe të zhvillimit të kërkimit.

Dallimet e racës, të seksualitetit, të klasës dhe të përkatësisë etnike kanë vënë në pikëpyetje idenë e një kategorie të njësuar «grua», me të cilën të gjitha gratë do të identifikoheshin në të njëjtën mënyrë. Gratë e zeza, gratë e vendeve të quajtura historikisht Bota e Tretë dhe grupet lesbike kanë kritikuar kufizimet e valës së parë dhe të dytë të feminizmit perëndimor, sidomos kur përvojat e një pjese të grave paraqiteshin si përvojë e përgjithshme. Këto kritika e kanë zgjeruar larminë e qasjeve brenda mendimit feminist. Takimet me poststrukturalizmin dhe postmodernizmin e kanë forcuar më tej vëmendjen ndaj dallimeve, identiteteve dhe mënyrave të përfaqësimit.

Në gjysmën e dytë të shekullit XX, feminizmi u zhvillua edhe si fushë akademike, krahas rolit të tij si ideologji dhe lëvizje politike. Përfshirja e tij në arsim e bëri të mundur studimin sistematik të çështjeve gjinore dhe u dha shumë grave mjete të reja për ta kuptuar përvojën e tyre. Njëkohësisht, disa aktiviste u shqetësuan se institucionalizimi akademik mund t'ia dobësonte forcën kritike dhe angazhimin politik. Kjo tensionon marrëdhënien ndërmjet prodhimit të dijes feministe dhe përpjekjes së drejtpërdrejtë për ndryshim shoqëror.