Feja dhe politika lidhen nëpërmjet mënyrave se si besimet, institucionet dhe bashkësitë fetare ndikojnë në autoritetin, legjitimitetin, ligjin dhe veprimtarinë publike. Përkufizimi i vetë fesë nuk është i prerë dhe i gjithëpranuar. As prejardhja e fjalës nuk e zgjidh vështirësinë: një shpjegim tradicional e lidh latinishten religio me religare, «të lidhësh», ndërsa një tjetër me relegere, që lidhet me shqyrtimin ose përmbushjen e kujdesshme të detyrimeve. Nëse theksohet lidhja që krijon një besim ndërmjet njerëzve, kufijtë e fesë mund të zgjerohen shumë. Kështu, gjatë shekullit XX është argumentuar se edhe disa forma marksizmi dhe nacionalizmi kanë tipare funksionalisht të ngjashme me ato të fesë, megjithëse qëndrojnë jashtë feve të njohura. Vështirësia del në pah kur duhet përcaktuar çfarë përfshihet në mësimin krahasues të feve ose në ligjet që mbrojnë besimet fetare: a përbëjnë shtrigëria, paganizmi dhe teosofia fe, bashkësi fesh apo lloje të tjera besimi?

Megjithëse kufijtë janë të diskutueshëm, një pjesë qendrore e përvojës fetare lidhet me adhurimin e qenieve ose fuqive transcendente dhe të mbinatyrshme, ekzistenca e të cilave kuptohet si përtej botës së zakonshme, të vdekshme dhe të përkohshme. Në monoteizëm, si në judaizëm, krishterim dhe islam, besimi përqendrohet te një Zot i vetëm, i gjithëpushtetshëm, i kudondodhur dhe i gjithëdijshëm, krijues i gjithësisë. Interpretimet që u japin përparësi këtyre traditave e kanë paraqitur monoteizmin si formën historikisht më të rëndësishme dhe etikisht më kërkuese; kjo është një mënyrë vlerësimi e traditave fetare, jo një përkufizim neutral që përjashton rëndësinë ose kërkesat etike të feve të tjera.

Feja ka shpesh rëndësi të madhe etike, sepse përgjigjja ndaj pyetjes se çfarë duhet të bëjnë njerëzit nxirret nga kuptimi që i jepet ekzistencës, natyrës dhe vullnetit hyjnor. Për këtë arsye, një përkushtim i thellë fetar mund të përcaktojë të paktën disa bindje politike. Në një marrëdhënie të drejtpërdrejtë ndërmjet fesë dhe politikës, pyetjet kryesore politike marrin përgjigje fetare: nëse një regjim është i ligjshëm, deri ku shtrihet autoriteti i tij dhe nëse një ligj është i drejtë, mund të gjykohen nëpërmjet zbulesës dhe interpretimit të saj. Mendimi politik mesjetar ofron shumë shembuj të kësaj lidhjeje.

Regjimet e përligjura fetarisht mund të dallohen sipas mënyrës së ushtrimit të pushtetit. Në teokraci, autoriteti fetar dhe interpretuesit e zbulesës ushtrojnë drejtpërdrejt sundimin. Në regjime të tjera, pushteti ushtrohet nga sundimtarë laikë, por forma e tij paraqitet si e sanksionuar nga vullneti hyjnor. Doktrina e së drejtës hyjnore të mbretërve është një shembull i legjitimimit fetar që nuk kërkon domosdoshmërisht qeverisje nga kleri.

Që prej shekullit XVII, në Europën Perëndimore dhe më pas në Amerikë u përhapën pikëpamje laike që kërkonin ta mbështetnin autoritetin e shtetit në arsye të pavarura nga teologjia. Në këtë proces ndikuan tensionet ndërmjet shkencës dhe fesë, si dhe ndarjet e konfliktet ndërmjet konfesioneve të krishtera. Një zgjidhje ishte që autoriteti politik të mos varej nga zgjidhja përfundimtare e mosmarrëveshjeve rreth së vërtetës fetare: besimi të mos ishte objekt i një vendimi politik përfundimtar dhe shteti të justifikohej pa premisa teologjike që qytetarët nuk i ndanin. Një interpretim historik e kundërvë këtë zhvillim në vendet e krishtera europiane me qëndrueshmërinë më të madhe të ndërthurjes së fesë dhe sundimit në shumë shoqëri islame. Ky krahasim përshkruan rrugë historike dhe mbetet i diskutueshëm kur kthehet në një dallim të përgjithshëm ndërmjet dy feve; nuk nënkupton se çdo shoqëri e krishterë u laicizua ose se mendimi politik laik mungon në shoqëritë myslimane. Paradoksi anglez tregon se laicizimi i argumentimit politik mund të përparojë edhe pa hequr institucionin e kishës së vendosur zyrtarisht.

Në një shoqëri laike pranohet parimi i dallimit ndërmjet sferës fetare dhe asaj politike, por ndikimi i fesë nuk zhduket. Doktrinat fetare mund të mos përcaktojnë një përgjigje të vetme për shumë probleme politike, ndërsa për çështje të tjera institucionet fetare mbajnë qëndrime të qarta dhe të fuqishme. Qëndrimi doktrinar i Kishës Katolike Romake ndaj abortit është një shembull. Besimi mund të lidhet ngushtë edhe me identitetin kombëtar, si katolicizmi me historinë e polakëve dhe irlandezëve, Kisha Apostolike Armene me armenët dhe ortodoksia gjeorgjiane me gjeorgjianët. Tradita kishtare armene bën pjesë në ortodoksinë orientale, ndërsa ajo gjeorgjiane në ortodoksinë lindore.

Kur partitë formohen lirisht, disa mund të mbështeten gjerësisht te morali shoqëror i krishterë, si partitë kristiandemokrate europiane, ose të lidhen me një kishë të caktuar. Partia Popullore Katolike në Holandë dhe Lëvizja Republikane Popullore në Francë ishin shembuj partish me identitet të posaçëm katolik. Në fund të shekullit XX, shpërbërja, bashkimi ose shkrirja e organizatave të tilla në formacione të tjera u shoqërua me dobësimin e modelit të partisë së mbështetur vetëm në një kishë. Edhe pa lidhje formale, mbivendosja e anëtarësisë mund të krijojë ndikim të ndërsjellë. Shprehja britanike që e quante Kishën Anglikane «Partia Konservatore duke u lutur» aludonte për një afërsi shoqërore dhe politike, megjithëse ajo ka përfshirë gjithmonë edhe jokonservatorë. Në një vlerësim të viteve 1990, shprehja ndryshohej me ironi në «liberal-demokratët duke u lutur», duke nënvizuar ndryshimin e perceptuar të prirjeve të saj politike.