Mënyrë e të kuptuarit dhe e të gjykuarit të shoqërisë e të politikës që merr si pikënisje standardet, pritshmëritë dhe përvojën e kulturës së vet. Një qasje etnocentrike priret ta shohë pozitivisht bashkësinë, kulturën ose kombin të cilit i përket, ndërsa dallimet e të tjerëve i vlerëson negativisht ose si mungesa në raport me modelin e vet. Kështu, norma që janë karakteristike për një kulturë trajtohen sikur të ishin masa universale të sjelljes njerëzore.

Etnocentrizmi është përdorur si koncept për shpjegimin e konflikteve etnike dhe të nacionalizmit. Ai ka shërbyer gjithashtu në kritikën e pretendimeve për objektivitet në shkencat shoqërore: një analizë mund të paraqitet si neutrale, ndërsa në të vërtetë mbështetet në supozimet e një kulture të caktuar.

Një formë e kësaj kritike është akuza për eurocentrizëm. Sipas saj, historia dhe zhvillimi njerëzor janë analizuar duke i dhënë përparësi koncepteve perëndimore të përparimit dhe duke zvogëluar rëndësinë e përvojave e të kontributeve të shoqërive joperëndimore. Kjo akuzë u është drejtuar autorëve të ndryshëm, përfshirë Marksin dhe Engelsin; ajo shpreh një vlerësim kritik të mënyrës së tyre të analizës dhe nuk zëvendëson shqyrtimin e teksteve përkatëse. Me këtë problem lidhet edhe kritika e orientalizmit, e cila shqyrton përfytyrimet perëndimore për «Lindjen» dhe marrëdhënien e tyre me pushtetin.