Qëndrueshmëri e vendimmarrjes që lind nga rregullat dhe organizimi institucional, edhe kur parapëlqimet e pjesëmarrësve, të marra veçmas, mund të prodhonin shumica të ndryshueshme ose cikle. Koncepti përdoret për të shpjeguar pse institucionet reale shpesh japin rezultate të qëndrueshme, ndërsa disa modele të votimit të pakufizuar në shumë dimensione parashikojnë paqëndrueshmëri.

Rregullat përcaktojnë kush mund të propozojë, cilat çështje shqyrtohen së bashku, në çfarë radhe hidhen në votim dhe kush ka të drejtë të bllokojë ndryshimin. Në këtë mënyrë ato kufizojnë alternativat dhe rrugët e vendimmarrjes. Disiplina partiake në Mbretërinë e Bashkuar dhe rregullat procedurale e të komisioneve në Kongresin amerikan janë shembuj mekanizmash që mund të krijojnë një ekuilibër të tillë.

Ekuilibri nuk do të thotë se interesat janë pajtuar përfundimisht ose se rezultati është më i drejti për të gjithë. Do të thotë se, brenda rregullave ekzistuese, ndryshimi i tij është i vështirë ose nuk gjen një rrugë fituese. Nëse ndryshojnë rregullat, përbërja ose disiplina e pjesëmarrësve, mund të ndryshojë edhe ekuilibri. Institucionet e kanalizojnë paqëndrueshmërinë e mundshme; nuk e zhdukin domosdoshmërisht çdo konflikt që ndodhet nën të.