Traditë e mendimit ekonomik që u formua në fund të shekullit XIX duke riformuluar dhe zhvilluar problemet e ekonomisë klasike me mjete më të sakta analitike e matematikore. Ajo i jep rëndësi zgjedhjes së individëve përballë burimeve të kufizuara, kostove e përfitimeve në kufi dhe mënyrës se si veprimet e tyre bashkërendohen përmes çmimeve dhe tregjeve.

Në debatet politike, «ekonomi neoklasike» përdoret shpesh në një kuptim më të ngushtë për qëndrimet që kundërshtojnë ndërhyrjen shtetërore në treg. Në këtë përdorim, termi afrohet me një sinonim të ekonomisë së tregut. Ky barazim lë jashtë dallimet teorike ndërmjet ekonomistëve neoklasikë dhe nuk nënkupton se çdo analizë neoklasike përjashton çdo lloj ndërhyrjeje publike.

Një kritikë e drejtuar ndaj Keynes-it nga kundërshtarë që mbështeten në supozimet neoklasike është se shpjegimi i tij nuk i trajton në mënyrë të njëtrajtshme veprimtarët ekonomikë si vendimmarrës racionalë. Kjo kritikë ka të bëjë me koherencën e supozimeve mbi sjelljen dhe me lidhjen ndërmjet zgjedhjeve individuale e rezultateve të përgjithshme ekonomike. Hollësi të tilla zakonisht humbasin kur termi përdoret vetëm si etiketë politike për mbrojtjen e tregut kundër shtetit.