Ekonomia e mirëqenies është dega e ekonomisë që shqyrton sa mirë jetojnë njerëzit, ose sa mirë e përjetojnë gjendjen e tyre, në rrethana dhe organizime të ndryshme ekonomike. Ajo krahason gjendje të mundshme dhe pasoja politikash duke pyetur se çfarë e përmirëson ose e përkeqëson mirëqenien. Për këtë arsye shpesh quhet dega normative e ekonomisë, sepse përfshin vlerësime mbi atë që është e dëshirueshme. Ekonomia pozitive, në dallim prej saj, përqendrohet te përshkrimi dhe shpjegimi i mënyrës si funksionon ekonomia dhe i pasojave që veprimet ose zgjedhjet e një personi kanë për të tjerët.

Ky dallim nuk do të thotë se gjykimet vlerësuese mund të shmangen lehtësisht. Ekonomia mbizotëruese e mirëqenies është kritikuar si nga ekonomistë, ashtu edhe nga studiues jashtë disiplinës, për pretendimin se mbështetet në më pak gjykime vlerësuese sesa përdor në të vërtetë. Zgjedhja e asaj që matet, mënyra e krahasimit të përfitimeve dhe humbjeve dhe rëndësia që u jepet personave të ndryshëm mund të përmbajnë supozime normative.

Një zbatim është analiza e kostove dhe përfitimeve, e cila synon të peshojë pasojat pozitive dhe negative të një politike, për shembull ndërtimit të një aeroporti. Për ta bërë krahasimin, mund të nevojitet t'i caktohet një vlerë monetare kohës që njerëzit kalojnë në punë dhe në pushim, si edhe humbjeve që nuk tregtohen zakonisht në treg. Nëse ndërtimi do të kërkonte shembjen e një kishe të kohës normane, analiza do të duhej të merrte parasysh edhe humbjen historike e kulturore. Kritikët thonë se vendosja e një çmimi mbi vlera të tilla është domosdoshmërisht arbitrare dhe mund ta bëjë përfundimin të pavlefshëm. Mbrojtësit përgjigjen se një vendim duhet marrë dhe se përfitimet e humbjet duhen peshuar në një mënyrë, qoftë edhe me metoda të papërsosura. Debati lidhet kështu me mënyrën e bërjes së gjykimeve të nevojshme, jo vetëm me saktësinë e llogaritjes.