Qasje në filozofinë ekologjike dhe politike që e vendos natyrën në qendër të vlerësimit moral, në vend që ta masë vlerën e saj vetëm sipas dobisë për njeriun. Ajo u njeh rëndësi morale qenieve jonjerëzore, marrëdhënieve ekologjike dhe tërësive natyrore.

Një nga përligjjet e saj mbështetet në një tezë ontologjike: nuk ekziston një ndarje aq e thellë ndërmjet njerëzimit dhe pjesës tjetër të natyrës sa të justifikojë që vetëm njerëzit të jenë bartës të vlerës së brendshme, ose që natyra njerëzore të ketë domosdoshmërisht vlerë më të madhe se çdo natyrë jonjerëzore. Nga kjo tezë disa përfaqësues nxjerrin kërkesën për barazi të vlerës së brendshme, të quajtur barazi biosferike. Format e ndryshme të ekocentrizmit nuk i japin medoemos të njëjtin kuptim kësaj barazie.

Mbështetësit e paraqesin si sfidë ndaj antropocentrizmit të rrënjosur në kulturën, shkencën dhe politikën perëndimore. Sipas kritikës së tyre, nëse mbrojtja e natyrës justifikohet vetëm me nevojat njerëzore, ajo mbetet e varur nga ndryshimi i interesave, dëshirave dhe gjykimeve të njerëzve. Një etikë ekocentrike kërkon një bazë më të qëndrueshme për mbrojtjen e botës natyrore, që nuk zhduket kur një përfitim i menjëhershëm njerëzor e bën shkatërrimin e saj tërheqës.

Kritikët kundërshtojnë se përparësia që u jepet tërësive ekologjike mund të hapë rrugën për një moral antinjerëzor, ku mirëqenia ose të drejtat e individëve sakrifikohen në emër të një të mire më të madhe të papërcaktuar qartë. Debati lidhet, për pasojë, me mënyrën si përcaktohet vlera e natyrës dhe si zgjidhen konfliktet ndërmjet mbrojtjes ekologjike dhe nevojave njerëzore.