Praktikë politike që synon rritjen e barazisë dhe teori filozofike që shpjegon e mbron vlerën e saj. Mund të lidhet me shpërndarjen e të mirave, përfitimeve ose barrëve, por autorët ndryshojnë në përcaktimin e asaj që duhet barazuar dhe të llojeve të pabarazisë që janë të padrejta.

Një pjesë e rëndësishme e debatit, sidomos në marrëdhënie me liberalizmin modern, kërkon të identifikojë pabarazitë moralisht arbitrare. Për shembull, mund të argumentohet se dallimet që burojnë nga talentet natyrore nuk janë të merituara në të njëjtën mënyrë si ato që burojnë nga përpjekjet e ndryshme. Edhe ky dallim është i diskutueshëm, sepse kushtet shoqërore ndikojnë në mundësinë për të zhvilluar talentin dhe për të bërë përpjekje.

Shumë teori egalitare përqendrohen te rezultatet: të ardhurat, pasuria, dobia ose mirëqenia dhe mundësitë reale në jetë. Të tjera theksojnë konsideratën e barabartë, të drejtat, mundësitë ose mbrojtjen e barabartë. Prandaj egalitarizmi nuk nënkupton domosdoshmërisht një kërkesë të vetme për rezultate krejtësisht identike në çdo fushë.

Disa egalitaristë janë kritikë ndaj barazisë vetëm formale të të drejtave, sepse ajo mund të fshehë ose të përforcojë pabarazi të thella në kushtet reale të jetës. Kundërshtarët e egalitarizmit argumentojnë se politikat e barazimit mund ta kufizojnë lirinë në mënyra të papranueshme. Debati lidhet kështu me atë që duhet barazuar, me arsyet e barazimit dhe me marrëdhënien ndërmjet barazisë dhe lirisë.