Tërësia e rregullave dhe parimeve juridike që rregullojnë marrëdhëniet ndërmjet shteteve dhe, në fusha të caktuara, të drejtat e detyrimet e organizatave ndërkombëtare, individëve dhe subjekteve të tjera. Ajo përfshin traktatet, të drejtën zakonore ndërkombëtare dhe parimet e përgjithshme të së drejtës. Vendimet gjyqësore dhe doktrina e juristëve shërbejnë, sipas kuadrit përkatës, si mjete ndihmëse për përcaktimin e rregullave. Përkufizimet e vjetra që flisnin për kombe të qytetëruara pasqyronin hierarkitë historike të rendit ndërkombëtar dhe nuk përbëjnë kufi bashkëkohor të pjesëmarrjes së shteteve në të drejtën ndërkombëtare.

Dallimi nga e drejta e brendshme kombëtare lidhet, ndër të tjera, me mungesën e një autoriteti të vetëm botëror që ligjëron dhe zbaton ligjin si një shtet. Në teorinë urdhërore të pozitivizmit, ligji shihet si urdhër i sovranit i mbështetur në sanksion; prej këtij këndvështrimi, mungesa e një sovrani botëror krijon vështirësi për konceptimin e së drejtës ndërkombëtare. Megjithatë, jo të gjitha teoritë pozitiviste e reduktojnë ligjin në këtë model. Qasjet e së drejtës natyrore e lidhin autoritetin juridik me parime të arsyes e të drejtësisë, të cilat nuk varen vetëm nga vullneti i një sundimtari. Njohja dhe kodifikimi i normave zakonore mund të kuptohen, në këtë traditë, si shprehje të një rendi juridik që i paraprin urdhrit të veçantë politik.

Tradita mesjetare e së drejtës natyrore ndikoi në përdorimin e zakonit, parimeve të përgjithshme dhe arsyetimit të juristëve. Në shekullin XIII, Thomas Aquinas argumentonte se bota e krijuar nga Zoti kishte një rend që arsyeja mund ta kuptonte. Arsyetimi teorik për botën fizike mund të synonte demonstrim të rreptë; çështjet njerëzore, për shkak të papërsosurisë që tradita teologjike e lidhte me Rënien ose Mëkatin e Parë, si edhe të rrethanave të ndryshueshme, kërkonin gjykim praktik. Nga parime themelore të reciprocitetit dhe drejtësisë, si kërkesa për ta trajtuar tjetrin ashtu si dëshiron të të trajtojë ai, mund të arsyetohej drejt rregullave të sjelljes. Përvoja dhe aftësia e juristëve mund të kishin për këtë punë rëndësi më të madhe se vullneti i princit. Ligjet e zakonet e përbashkëta të popujve, të lidhura me nocionin jus gentium, shiheshin si dëshmi të aftësisë njerëzore për të zbuluar rregulla të drejta.

Në fillimet e epokës moderne, zakoni, parimet e përgjithshme dhe mendimi juridik kishin krijuar norma mbi marrëdhëniet ndërmjet sundimtarëve. Në traditën europiane të krishterë dalloheshin arsyet që mund ta justifikonin nisjen e luftës, jus ad bellum, nga rregullat e sjelljes gjatë saj, jus in bello. Drama Henri V e Shakespeare-it pasqyron njohjen e disa prej këtyre debateve. Këto norma nuk e zhduknin luftën, por krijonin një gjuhë të përbashkët për vlerësimin e pretendimeve dhe të sjelljes së palëve.

Me zhvillimin e legjislacionit të shkruar brenda shteteve, traktatet fituan peshë gjithnjë më të madhe në marrëdhëniet ndërkombëtare. Konventë quhet shpesh një traktat shumëpalësh me pjesëmarrje të gjerë. Detyrimet traktatore, në parim, lidhen me shtetet që kanë dhënë pëlqimin për t'u detyruar dhe për të cilat traktati ka hyrë në fuqi; nënshkrimi i vetëm nuk është gjithnjë i barabartë me ratifikimin ose me marrjen e çdo detyrimi përfundimtar. Një normë e përfshirë në traktat mund të jetë njëkohësisht zakon ndërkombëtar, ose të kontribuojë në formimin e tij. Për këtë kërkohen praktikë e përgjithshme dhe pranimi i saj si e detyrueshme juridikisht, jo thjesht ekzistenca e një teksti ose heshtja e disa shteteve.

E drejta ndërkombëtare mbulon territoret dhe kufijtë, hapësirën ajrore e kozmike, detin, përgjegjësinë e shteteve, të drejtat e njeriut, marrëdhëniet diplomatike, traktatet, zgjidhjen e mosmarrëveshjeve dhe përdorimin e forcës. Konventa e Kombeve të Bashkuara për të Drejtën e Detit e vitit 1982 hyri në fuqi më 16 nëntor 1994. Ajo rregullon ndër të tjera lundrimin, vijat bazë bregdetare, detin territorial, zonat ekonomike ekskluzive dhe të drejtat mbi burimet e shtratit detar. Në marrëdhëniet me shtetasit e huaj përfshihen mbrojtja e refugjatëve dhe azilkërkuesve, si edhe çështje të shpronësimit e të kompensimit të investimeve dhe korporatave shumëkombëshe.

Shtetet kanë qenë tradicionalisht subjektet qendrore, por zhvillimi i së drejtës ndërkombëtare ka njohur gjithnjë më qartë të drejta dhe përgjegjësi individuale. Historia e luftës kundër skllavërisë tregon ndërveprimin ndërmjet angazhimeve politike, zakonit dhe traktateve. Deklarimet e vitit 1815 lidhen me dënimin e tregtisë së skllevërve; ato nuk nënkuptojnë se atë vit skllavëria ishte ndaluar njëtrajtshëm në gjithë botën. Konventat e shekullit XX e përforcuan dhe e specifikuan ndalimin ndërkombëtar.

Pas vitit 1945, mbrojtja e të drejtave të njeriut u zgjerua ndjeshëm. Konventa Europiane për të Drejtat e Njeriut është traktat që krijon detyrime për palët dhe mekanizma mbikëqyrjeje. Deklarata Universale e vitit 1948 është deklaratë, jo konventë, megjithëse ka ushtruar ndikim të madh normativ. Karta e Kombeve të Bashkuara është traktat juridikisht detyrues dhe vendos angazhime për të drejtat e njeriut, por nuk funksionon vetë si një sistem i përgjithshëm padish individuale. Akti Final i Helsinkit i vitit 1975 përmban angazhime politike të hollësishme, pa pasur të njëjtin status juridik si një traktat.

Konventa e Vjenës për të Drejtën e Traktateve, e miratuar më 1969 dhe në fuqi nga viti 1980, rregullon lidhjen, interpretimin, zbatimin dhe përfundimin e traktateve. Për zgjidhjen paqësore të mosmarrëveshjeve përdoren bisedimet, shërbimet e mira të një pale të tretë, ndërmjetësimi, pajtimi, arbitrazhi dhe gjykimi. Konventa e Hagës e vitit 1899 dhe instrumente të mëvonshme krijuan mekanizma arbitrazhi të mbështetur te pëlqimi i shteteve. Gjykata e Përhershme e Drejtësisë Ndërkombëtare filloi punën më 1922; pasardhësja e saj, Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë, më 1946. Një shtet mund të paraqesë një kërkesë kundër një tjetri, por kompetenca e gjykatës për ta zgjidhur mosmarrëveshjen mbështetet në pëlqimin e shteteve, të dhënë për rastin ose më herët përmes traktateve e deklaratave përkatëse. Paraqitja e njëanshme e kërkesës nuk e heq këtë kusht.

Përdorimi i forcës është një fushë ku kufijtë e zbatimit duken veçanërisht qartë. Karta e OKB-së ndalon kërcënimin ose përdorimin e forcës në kundërshtim me parimet e saj, njeh vetëmbrojtjen individuale e kolektive dhe parashikon veprim të autorizuar nga Këshilli i Sigurimit. E drejta ndërkombëtare humanitare rregullon mjetet e metodat e luftës, mbrojtjen e civilëve dhe trajtimin e robërve; kuadër juridik zbatohet edhe për operacionet paqeruajtëse. Shkeljet e shumta nuk provojnë vetvetiu mungesën e ligjit, ashtu si krimi nuk e shfuqizon të drejtën kombëtare. Ato tregojnë, megjithatë, sa shumë varet efektiviteti i rendit ndërkombëtar nga institucionet, vullneti i shteteve dhe marrëdhëniet e pushtetit.