E drejta napoleonike është emërtim i përgjithshëm për reformat juridike dhe institucionale të lidhura me Napoleon Bonapartin (1769–1821) dhe ndikimin e tyre afatgjatë në Francë e jashtë saj. Ajo përfshin traditën e kodifikimit të ligjit dhe veçanërisht Kodin Civil, si edhe forcimin e administratës dhe zhvillimin e një sistemi të veçantë të së drejtës administrative.

Si konsull i parë më 1799, Napoleoni mbështeti një kushtetutë dhe aparat qeverisës që e forconin ekzekutivin kundrejt legjislativit. Ndarja ndërmjet autoriteteve administrative dhe gjyqësore kishte qenë vendosur që nga ligji revolucionar i gushtit 1790; periudha napoleonike e zhvilloi dhe institucionalizoi më tej këtë ndarje. Gjykatat e zakonshme nuk duhej të ndërhynin lirisht në veprimtarinë administrative. Kontrolli i administratës u zhvillua nëpërmjet një rruge të posaçme, që u bë model edhe për vende të tjera.

Këshilli i Shtetit, i krijuar në formën e tij moderne më 1799, është një institucion qendror i kësaj tradite. Ai ushtron si funksione këshillimore për qeverinë, ashtu edhe funksione gjyqësore në fushën administrative. Përbërja e tij është lidhur historikisht me elitën e administratës së lartë franceze. Për një periudhë të gjatë, veprimtaria këshillimore shpërndahej në katër seksione kryesore administrative; struktura u zgjerua më vonë, prandaj ky numër nuk është një tipar i përhershëm i institucionit.

Funksioni gjyqësor ushtrohet përmes Seksionit të Mosmarrëveshjeve, i cili kontrollon ligjshmërinë e vendimeve administrative. Zanafilla e organizimit të këtij funksioni lidhet me komisionin e krijuar më 1806. Këshilli i Shtetit nuk është gjykatë që administron të gjithë drejtësinë franceze: ai i përket rendit të drejtësisë administrative, të dallueshëm nga gjykatat e zakonshme. Trashëgimia napoleonike mbeti një nga themelet e sistemit juridik francez, megjithëse ky sistem është ndryshuar vazhdimisht nga ligjet dhe zhvillimet kushtetuese të mëvonshme.