Tërësia e ligjeve të miratuara nga organi ligjvënës. Në kuptimin e posaçëm të termit në sistemin britanik, bëhet fjalë për të drejtën që buron nga aktet e Parlamentit, në dallim nga rregullat e zhvilluara përmes precedentit gjyqësor ose nga kompetencat e trashëguara të Kurorës.

Ligjet parlamentare britanike dallohen, ndër të tjera, në ligje publike të përgjithshme dhe ligje të posaçme për interesa të caktuara. Të parat zbatohen ndaj publikut në përgjithësi dhe mund të burojnë nga projektligje të qeverisë ose nga iniciativa deputetësh e anëtarësh të Dhomës së Lordëve që nuk janë ministra. Në Dhomën e Komunave, shorti për projektligjet e deputetëve u jep disa nismave përparësi në kohën e kufizuar parlamentare. Ligjet e posaçme promovohen për interesa të veçanta, për shembull nga autoritete vendore ose kompani, dhe rregullojnë pozitën e personave apo organizatave të përcaktuara. Ato nuk duhen ngatërruar me ligjet publike të propozuara nga deputetë jashtë qeverisë. Procedurat për projektligjet e posaçme parashikojnë njoftimin e të prekurve dhe mundësinë që ata t'i paraqesin kundërshtimet Parlamentit; kundërshtimet dhe kërkesat procedurale mund të ndikojnë në ndryshimin, vonimin ose mosmiratimin e tyre.

Kompetencat prerogative, domethënë kompetencat e mbetura të Kurorës, mund të kufizohen ose të shfuqizohen me ligj. Një shembull historik është ligji i vitit 1947 për procedurat gjyqësore ndaj Kurorës, i cili hapi rrugën që kundër saj të ngriheshin padi civile, përfshirë çështjet kontraktore dhe përgjegjësinë për dëme, brenda kushteve të përcaktuara nga ligji.

Ligjet mund të kenë funksione të ndryshme. Disa konsolidojnë dispozitat e mëparshme dhe japin një paraqitje të bashkuar të së drejtës në fuqi. Të tjera ndryshojnë ose reformojnë pjesë të legjislacionit përmes shtesave dhe ndërhyrjeve teknike. Me kalimin e kohës, disa akte të tilla mund të formojnë një rregullim të gjerë të një fushe të caktuar.

Sipas formulimit klasik të A. V. Dicey-t për sovranitetin parlamentar, Parlamenti mund të miratojë ose shfuqizojë çdo ligj dhe nuk mund t'i heqë një Parlamenti të ardhshëm lirinë për të ndryshuar legjislacionin. Ligji për Bashkësitë Evropiane i vitit 1972 dhe anëtarësimi britanik që hyri në fuqi më 1973 hapën një debat mbi marrëdhënien ndërmjet këtij parimi dhe përparësisë së së drejtës komunitare. Në çështjet Factortame, në fillim të viteve 1990, gjykatat britanike lanë pa zbatuar dispozita të një ligji parlamentar që binin ndesh me të drejta të zbatueshme të së drejtës komunitare. Kjo nuk ishte shfuqizim i ligjit nga gjykata, por moszbatim i dispozitave të papajtueshme në fushën përkatëse. Gjatë periudhës së anëtarësimit, ligjet britanike interpretoheshin, sa ishte e mundur, në përputhje me të drejtën e Bashkimit Evropian. Kur konflikti nuk mund të shmangej, përparësia e së drejtës evropiane mbështetej në efektin që vetë Parlamenti i kishte dhënë asaj përmes ligjit të vitit 1972. Kjo përvojë nxiti rishqyrtimin e versionit tradicional të doktrinës së Dicey-t.

Ligjet britanike janë botuar në përmbledhje të njohura historikisht si Statutes at Large. Legjislacioni modern është shpesh i hollësishëm, teknik dhe kompleks. Ai mbështetet gjerësisht edhe në delegimin e kompetencave për miratimin e legjislacionit dytësor, i cili plotëson zbatimin e ligjit parësor. Kjo ndryshon nga prirja për formulime më të përgjithshme në periudhën viktoriane. Numri dhe shtrirja e akteve u rritën veçanërisht pas vitit 1979, me reformat e qeverisjes vendore dhe privatizimin e shumë industrive të shtetëzuara.

Më 1965 u krijua Komisioni i Ligjeve, me detyrë të shqyrtonte dhe të përmirësonte legjislacionin, përfshirë kodifikimin, thjeshtimin dhe identifikimin e dispozitave të vjetruara. Një kritikë e vazhdueshme ndaj hartimit të ligjeve është ndërlikimi i tepërt i gjuhës, i cili mund ta bëjë kuptimin e tyre të paqartë. Kërkesat për një gjuhë më të qartë synojnë që saktësia juridike të shoqërohet me kuptueshmëri më të madhe.