Tërësia e rregullave që përcaktojnë organizimin, shpërndarjen dhe ushtrimin e pushtetit qeverisës në Mbretërinë e Bashkuar, si edhe fusha e studimit të këtyre rregullave. Ajo përfshin pozitën dhe kompetencat e parlamentit, ekzekutivit, kabinetit dhe gjyqësorit, marrëdhëniet ndërmjet tyre dhe kufizimet e ushtrimit të pushtetit. Veçantia britanike lidhet me mungesën e një kushtetute të vetme të kodifikuar; kjo nuk do të thotë se mungojnë tekstet e shkruara kushtetuese.

Historiani i së drejtës F. W. Maitland vërente se, megjithëse shprehja përdorej zakonisht, ajo nuk ishte një term teknik me një përkufizim të vetëm në të drejtën angleze. Në përshkrimin e tij klasik, as ligjet dhe as jurisprudenca nuk kishin caktuar një kufi të saktë e gjithëpërfshirës të kësaj fushe. Rregullat kushtetuese nuk përbënin një kategori të vetme të vendosur mbi ligjet e tjera nëpërmjet një kushtetute të ngurtë. John Austin-i, mendimi i të cilit për sovranitetin pati ndikim të madh, e shihte të drejtën kushtetuese si përcaktim të bartësit të sovranitetit. Ky konceptim konsiderohet tepër i ngushtë për të përfshirë rregullat e shumta që organizojnë shpërndarjen dhe ushtrimin e pushtetit.

Në traditën britanike, e drejta kushtetuese nuk kufizohet në interpretimin gjyqësor të një dokumenti themelor. Privilegjet e parlamentit dhe shtrirja e kompetencave të prerogativës mbretërore përfshihen në të, krahas rregullave të tjera ligjore dhe praktikave politike. Vërejtja e Maitland-it se kjo e drejtë nuk kishte një «shenjtëri» të veçantë shprehte vështirësinë për ta ndarë me një kufi të prerë nga degët e tjera të së drejtës. Në kuptim të gjerë, fusha përfshin rregullat për strukturën dhe veprimtarinë e qeverisë, edhe kur disa prej tyre nuk mund të imponohen drejtpërdrejt nga gjykatat. Kjo nuk e përjashton rolin e rëndësishëm të gjykatave në zbatimin e ligjeve dhe në kontrollin juridik të pushtetit ekzekutiv.

Klasifikimi i ngurtë i traditës juridike angleze sipas kategorive të sistemeve të kodifikuara të Evropës kontinentale mund të jetë çorientues. A. V. Dicey e paraqiste përcaktimin e fushës si kërkim orientimi brenda një teme të ndërlikuar. Në përshkrimin klasik dalin tri pikëmbështetje: sovraniteti ligjvënës i parlamentit; sundimi i së drejtës, që nënkupton nënshtrimin e pushtetit ndaj rregullave të përgjithshme juridike; dhe roli i konvencioneve kushtetuese. Këto të fundit janë rregulla të sjelljes politike që nuk zbatohen si ligje nga gjykatat, por kanë peshë thelbësore për funksionimin e rendit kushtetues.

Përfshirja e konvencioneve e bën përkufizimin juridik më të vështirë, sepse ato lidhen me atë që është quajtur morali i kushtetutës. Për shembull, përgjegjësia ministrore kërkon që ministrat t'i japin llogari parlamentit për veprimtarinë e departamenteve të tyre. Megjithatë, nga kjo nuk rrjedh se çdo gabim administrativ sjell automatikisht dorëheqjen e ministrit. Praktika ka treguar se dorëheqja ndikohet edhe nga rrethanat politike, mbështetja e kryeministrit dhe mundësia për të vazhduar ushtrimin e detyrës. Pikërisht ndërthurja e detyrimit kushtetues me gjykimin politik e dallon konventën nga një rregull gjyqësisht i zbatueshëm.

Kodifikimi mund të kishte marrë një drejtim tjetër nëse projektet e Jeremy Bentham-it për një «Kod kushtetues» do të ishin miratuar në shekullin XIX. Më vonë janë paraqitur edhe projekte të tjera për një kushtetutë të shkruar të unifikuar. Reformat e qeverive laburiste të zgjedhura më 1997 dhe më 2001 shtuan rregullimin e shkruar të çështjeve kushtetuese pa krijuar një kod të vetëm. Një ndryshim i rëndësishëm ishte Ligji për të Drejtat e Njeriut i vitit 1998, i zbatuar në pjesën kryesore më 2000, i cili i dha efekt në të drejtën e brendshme një vargu të drejtash të Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut. Ky zhvillim forcoi mbrojtjen gjyqësore të të drejtave dhe ndryshoi marrëdhëniet ndërmjet ligjvënësit, ekzekutivit dhe gjykatave.