Emërtim për të drejtën që zhvillohet përmes vendimeve gjyqësore dhe parimeve të nxjerra prej tyre, në dallim nga normat e krijuara drejtpërdrejt me ligj parlamentar. Në traditën anglo-amerikane, nocioni i së drejtës së përbashkët, i njohur si common law, ka edhe një kuptim më të gjerë: ai tregon familjen juridike të formuar historikisht në Angli dhe të përhapur në vende si Shtetet e Bashkuara. Prandaj «e drejtë e precedentit» kap një tipar qendror të kësaj tradite, por jo çdo kuptim të saj.

Rrënjët e saj lidhen me zakonet dhe rregullat e administruara nga gjykatat mbretërore në Anglinë mesjetare. Dallimi midis kësaj të drejte dhe legjislacionit të miratuar përdoret për të shpjeguar sesi një rend normash mund të zhvillohet gradualisht në praktikën gjyqësore, pa u shpallur fillimisht si një kod i plotë. Përshkrimi si «e drejtë e pashkruar» nuk do të thotë se vendimet nuk regjistrohen ose se nuk ekzistojnë tekste juridike; do të thotë se burimi i normave nuk është vetëm një akt i përgjithshëm i ligjvënësit.

Një kuptim historik më i ngushtë e dallon të drejtën e gjykatave të zakonshme nga parimet e drejtësisë së paanësisë, të zhvilluara në Gjykatën e Kancelarisë. Këto të fundit kishin synuar të zbusnin ngurtësinë ose mangësitë e mjeteve juridike të së drejtës së zakonshme. Përpara reformave të viteve 1873–1875, sistemet gjyqësore që administronin këto dy tradita ishin të ndara. Reformat i bashkuan administrativisht në strukturën e Gjykatës Supreme të Judikaturës, të përbërë nga Gjykata e Lartë dhe Gjykata e Apelit, duke bërë të mundur zbatimin e parimeve të të dyja traditave brenda të njëjtit sistem. Legjislacioni i vitit 1925 konsolidoi këtë organizim; nuk krijoi për herë të parë gjykatën e quajtur sot Gjykata Supreme e Mbretërisë së Bashkuar.

Kjo e fundit është institucion i veçantë, që filloi punën më 2009. Dallimi historik i emërtimeve është i rëndësishëm për të mos ngatërruar sistemin e gjykatave të larta angleze me një gjykatë kushtetuese që ka autoritet të përgjithshëm për të rrëzuar ligjet parlamentare. Në modelin britanik të sovranitetit parlamentar, një parim i zhvilluar nga gjykatat mund të ndryshohet me ligj. Kjo e dallon pozitën e gjykatave nga sisteme ku kushtetuta e shkruar është normë superiore ndaj ligjvënësit dhe mbrohet përmes kontrollit kushtetues.

Tradita përfshin si të drejtën civile, për shembull kontratat dhe përgjegjësinë për dëmin, ashtu edhe të drejtën penale. Dallimi midis tyre ka pasoja për përmbajtjen e normave, palët e përfshira dhe procedurat e zbatimit. Parimet gjyqësore zhvillohen duke krahasuar çështjet, duke dalluar faktet juridikisht të rëndësishme dhe duke zbatuar ose rishikuar precedentët sipas hierarkisë dhe kompetencave të gjykatave.

Fleksibiliteti i kësaj tradite ka bërë të mundur njëkohësisht vazhdimësi dhe ndryshim. Historiani S. F. C. Milsom, te «Bazat historike të së drejtës së përbashkët» më 1981, e shpjegonte formimin e saj si rezultat të suksesit administrativ përmes të cilit qeverisja angleze u centralizua dhe u specializua pas pushtimit norman. Pra, ajo nuk është thjesht grumbull zakonesh spontane, por lidhet me zhvillimin e institucioneve shtetërore.

Zgjerimi i legjislacionit modern e ka kufizuar fushën ku gjykatat mund të krijojnë rregulla pa një kornizë ligjore të hollësishme. Në periudhën e integrimit europian të Britanisë, kjo prirje lidhej veçanërisht me direktivat dhe legjislacionin europian. Megjithatë, shtimi i ligjeve nuk e zhduk rolin e traditës së precedentit: teknikat e interpretimit, analogjisë dhe analizës gjyqësore mbeten të rëndësishme për kuptimin dhe zbatimin e akteve të shkruara. Gjyqtarët vazhdojnë ta zhvillojnë të drejtën brenda kufijve të autoritetit të tyre dhe të ligjeve në fuqi.