Pretendim ose e drejtë që mbështetet në një veprim të mëparshëm, në një procedurë të vendosur ose në një autorizim të dhënë sipas saj. Termi nuk kufizohet te marrja e një pagese apo përfitimi shoqëror. Ai tregon se një person ka një titull të vlefshëm për të kryer një veprim, për të zotëruar diçka ose për të kërkuar një trajtim të caktuar. Për shembull, një urdhër kontrolli mund t'i japë një punonjësi të policisë të drejtën për të hyrë në një objekt sipas kushteve të përcaktuara ligjërisht.

Në «Anarkia, shteti dhe utopia», botuar më 1974, Robert Nozick-u parashtroi një teori historike të drejtësisë të mbështetur në të drejtat e përfituara. Sipas saj, drejtësia e zotërimit varet nga prejardhja e titullit të pronësisë: si është fituar fillimisht pasuria dhe si është kaluar më pas nga një person te tjetri. Individët kanë të drejta natyrore, të cilat përcaktojnë kushtet e përvetësimit të ligjshëm dhe të kalimit të pronësisë.

Kur zotërimi është fituar dhe transferuar me të drejtë, pretendimet e të tjerëve, përfshirë shtetin, nuk mjaftojnë për t'ia hequr pronarit vetëm sepse dëshirohet një shpërndarje tjetër shoqërore. Brenda kësaj teorie, hapësira për rishpërndarje lidhet kryesisht me ndreqjen e padrejtësive dhe kompensimin e shkeljeve të të drejtave. Kështu, vlerësimi i drejtësisë mbështetet te historia e fitimit të pronës dhe jo vetëm te pamja përfundimtare e shpërndarjes së saj.