Degë e së drejtës që rregullon ushtrimin dhe kontrollin e pushtetit administrativ të shtetit. Ajo përfshin rregullat e hollësishme të vendimmarrjes administrative dhe parimet që u sigurojnë individëve mbrojtje kundër veprimeve të paligjshme të autoriteteve publike.

Në traditën angleze, A. V. Dicey, në veprën «Law of the Constitution» të vitit 1885, shprehte kundërshtim ndaj idesë së një të drejte të posaçme për administratën, të ndarë nga e drejta e zakonshme. Megjithatë, e drejta administrative angleze u zhvillua fuqishëm, sidomos pas rreth vitit 1960. Në vitin 1982, Lord Diplock-u e vlerësonte këtë zhvillim si arritjen më të madhe të gjykatave angleze gjatë jetës së tij gjyqësore.

Gjykatat zhvilluan parime të përgjithshme sipas të cilave autoritetet publike duhet të veprojnë brenda kompetencave që ua jep ligji. Midis tyre përfshihen arsyeshmëria e vendimeve dhe drejtësia procedurale, e lidhur historikisht me parimet e «drejtësisë natyrore». Autoriteti duhet ta ushtrojë diskrecionin, domethënë hapësirën e zgjedhjes që i lejon ligji, pa shpërdorim dhe për qëllimin për të cilin i është dhënë. Një vendim jashtë kompetencës ligjore mund të jetë ultra vires, pra tejkalim i pushtetit të lejuar.

Në kuadrin procedural të fundit të shekullit XX, neni 31 i ligjit britanik të vitit 1981 për gjykatat e larta dhe Urdhri 53 i rregullave gjyqësore përcaktonin rrugën e rishikimit gjyqësor të veprimtarisë administrative. Kjo lejonte kërkimin e mjeteve juridike të përshtatshme sipas rrethanave. Urdhrat tradicionalë përfshinin mandamus-in, që detyronte përmbushjen e një detyrimi publik; prohibition-in, që ndalonte një veprim jashtë kompetencës; dhe certiorari-n, që shërbente për shfuqizimin e një vendimi të paligjshëm. Mund të kërkoheshin edhe mjete të njohura në të drejtën private, si një deklarim gjyqësor i gjendjes juridike, një urdhër ndalimi ose veprimi dhe, kur ekzistonte bazë e veçantë ligjore, dëmshpërblim. Dëmshpërblimi nuk rridhte automatikisht nga çdo paligjshmëri administrative.

Kërkuesi duhej së pari të merrte lejen e gjykatës për të vazhduar procedurën. Në organizimin e atëhershëm, kërkesa paraqitej përmes Zyrës së Kurorës dhe shqyrtohej nga një gjyqtar, zakonisht mbi bazën e një deklarate të betuar ose provave të shkruara. Pas dhënies së lejes mund të zhvillohej seancë ku përfaqësoheshin të gjitha palët. Çështja e kundërshtuar duhej të kishte karakter të së drejtës publike. Kuptimi dhe kufijtë e kësaj kërkese u përcaktuan rast pas rasti, sidomos pas vendimit të Dhomës së Lordëve në çështjen O'Reilly kundër Mackman-it, të botuar në raportet gjyqësore të vitit 1983. Procedura është zhvilluar më tej; rishikimi gjyqësor rregullohet nga Pjesa 54 e Rregullave të Procedurës Civile dhe ruan kërkesën për leje paraprake.

Kërkesat për rishikim gjyqësor u shtuan gjatë dekadave të fundit të shekullit XX; një vlerësim i periudhës i vendoste afërsisht në 2 500 në vit. Kjo shifër përshkruan një fazë historike të zhvillimit dhe nuk përfaqëson një numër të pandryshueshëm. Fushat e shqyrtimit përfshinin emigracionin dhe hyrjen e të huajve, strehimin, pushtetin vendor dhe planifikimin urban e territorial.

E drejta administrative angleze u formësua në masë të madhe përmes vendimeve gjyqësore të njëpasnjëshme. Për krahasim, në Shtetet e Bashkuara dhe në Francë, kushtetutat e shkruara dhe ndërtimi institucional kanë luajtur një rol të dukshëm në organizimin e kontrollit administrativ. Ky dallim nuk është absolut: edhe legjislacioni është themelor në sistemin anglez, ndërsa jurisprudenca ka pasur rëndësi të madhe në të drejtën administrative franceze dhe amerikane. Në Francë, veçanërisht, zhvillimi lidhet me ekzistencën e një rendi të veçantë gjykatash administrative, jo thjesht me faktin se kushtetuta është e shkruar.