Emërtim historik për vendet që, gjatë Luftës së Ftohtë, nuk identifikoheshin plotësisht as me Perëndimin industrial kapitalist, të quajtur Bota e Parë, as me bllokun socialist të Bashkimit Sovjetik dhe të Evropës Lindore, të quajtur Bota e Dytë. Shprehja u bë e njohur në frëngjisht me shkrimin e Alfred Sauvy-t të vitit 1952. Kuptimi dhe shtrirja e saj ndryshuan me përdorimin politik. Ajo u lidh me mosangazhimin dhe me vende, shumë prej të cilave ishin ish-koloni, që kërkonin një vend më të pavarur në rendin ndërkombëtar. Megjithatë, jo çdo vend i përfshirë në këtë emërtim ishte realisht i paangazhuar në politikën e jashtme.

Më pas termi u përdor gjithnjë e më shumë për vendet relativisht të varfra të Afrikës, Azisë dhe Amerikës Latine, të quajtura kolektivisht edhe Jugu. Në këtë përdorim, dallimi nga vendet e pasura të Veriut ishte kryesisht ekonomik, jo ideologjik.

Dobishmëria e termit është vënë në dyshim për dy arsye kryesore. Së pari, ai sugjeron një njëtrajtshmëri që nuk ekziston. Vendet e përfshira ndryshojnë shumë nga ana ekonomike, kulturore, shoqërore dhe politike. Mes tyre gjenden vende të sapoindustrializuara, ekonomi me të ardhura të mesme, eksportues nafte me teprica të mëdha kapitali dhe shtete me të ardhura të ulëta ose ndër më pak të zhvilluarat, të prekura nga varfëria e vazhdueshme. Grupi i fundit është quajtur nganjëherë «Bota e Katërt». Kundërshtimi i kolonializmit dhe i formave të sundimit të huaj përbën një përvojë ose pikë lidhjeje të rëndësishme, por nuk i bën këto vende automatikisht një forcë politike të bashkuar.

Së dyti, shembja e bllokut socialist në Evropën Qendrore dhe Lindore hoqi kuadrin fillestar të ndarjes në tri botë. Shfaqja atje e varfërisë së skajshme dhe e problemeve që më parë lidheshin me Botën e Tretë e dobësoi më tej kufirin ndërmjet kategorive. Për këtë arsye, emërtimi mbetet i rëndësishëm për historinë e politikës botërore, por mund të jetë çorientues kur përdoret si një kategori e saktë dhe homogjene për zhvillimin ekonomik ose për aleancat politike.