Murray Bookchin (1921–2006) ishte mendimtar shoqëror amerikan, figurë e rëndësishme e anarkizmit të shekullit XX dhe pionier i lëvizjes ekologjike. Ai zhvilloi ekologjinë shoqërore, një filozofi që i lidh problemet mjedisore me mënyrën e organizimit të marrëdhënieve ndërmjet njerëzve dhe me strukturat e sundimit në shoqëri.

Në «Anarkizmi pas skamjes» (Post-Scarcity Anarchism, 1971), argumentonte se kapitalizmi kishte zhvilluar teknologji prodhuese që mundësonin një shoqëri me bollëk material dhe më shumë kohë të lirë. Përdorimi çlirues i këtyre mundësive kërkonte decentralizim dhe bashkësi vetëqeverisëse. Ky vizion kishte afri me anarkokomunizmin e Kropotkinit, ku bashkëpunimi dhe organizimi vullnetar zëvendësonin autoritetin detyrues.

Njëkohësisht, Bookchin-i mendonte se vetë kapitalizmi, përmes mënyrës së tij të rritjes dhe sundimit, kërcënonte me katastrofë mjedisore. Kjo e bënte të nevojshëm kalimin në një shoqëri paskapitaliste ekologjikisht të qëndrueshme. Ai e shtjelloi më tej këtë mendim te «Ekologjia e lirisë» (1982) dhe në polemikat me mendimtarë të tjerë radikalë.

Në përplasjen me rryma të ekologjisë së thellë, mbronte vlerën e veçantë të njerëzimit dhe rolin çlirues që mund të kishin arsyeja, shkenca dhe teknologjia. Këto argumente u zhvilluan te Re-enchanting Humanity, botuar më 1995. Kritika e tij nuk nënkuptonte miratimin e çdo përdorimi teknologjik, por kundërshtimin e përfundimit se kriza ekologjike kërkon mohimin e arsyes ose kthimin te forma primitive të jetesës.

Në «Anarkizëm shoqëror apo anarkizëm si mënyrë jetese: një hendek i pakapërcyeshëm» (1995), kritikoi prirjet që, sipas tij, e vendosnin individualizmin e shkëputur politikisht përpara përpjekjes kolektive për ndryshim të gjerë shoqëror. Në katër vëllimet e «Revolucionit të Tretë» (1996–2005), shqyrtoi rrymat e demokracisë pjesëmarrëse në Revolucionin Francez, atë Rus dhe revolucione të tjera.

Teoria e tij politike mund të interpretohet si një republikanizëm qytetar radikal. Përmes municipalizmit libertar, të lidhur më vonë me emërtimin komunalizëm, ai kërkonte që bashkësitë vendore ta merrnin drejtpërdrejt në duar administrimin e nevojave shoqërore dhe ekonomike. Theksi vihej te pjesëmarrja qytetare dhe institucionet kolektive të vetëqeverisjes, jo te tërheqja individuale nga politika.