Proces negociatash ndërmjet Shteteve të Bashkuara dhe Bashkimit Sovjetik për kufizimin e armëve strategjike, veçanërisht të mjeteve të dërgimit të armëve bërthamore në largësi të mëdha. Shkurtesa SALT përdoret si për bisedimet, ashtu edhe për marrëveshjet që dolën prej tyre.

Diskutimet paraprake filluan në vitin 1967. Ndërhyrja sovjetike në Çekosllovaki më 1968 pengoi zhvillimin e tyre; negociatat zyrtare rifilluan në nëntor 1969 dhe përfunduan me marrëveshjet e majit 1972. SALT I përfshinte një marrëveshje të përkohshme pesëvjeçare që kufizonte numrin e lëshuesve të raketave balistike ndërkontinentale dhe të raketave balistike të lëshuara nga nëndetëset. Ajo nuk ndalonte çdo modernizim dhe nuk vendoste një kufi të përgjithshëm mbi numrin e kokave bërthamore, ndaj arsenalet mund të përforcoheshin përmes raketave me disa koka të drejtuara në mënyrë të pavarur. Bombarduesit strategjikë nuk mbuloheshin nga ky kufizim i përkohshëm në të njëjtën mënyrë si lëshuesit e raketave.

Marrëveshja shoqërohej nga Traktati për Raketat Antibalistike, ABM, i cili kufizonte rreptësisht sistemet mbrojtëse kundër raketave strategjike. Synimi ishte të pengohej ndërtimi i një mbrojtjeje që mund të nxiste një garë të re armatimi ose të dobësonte frenimin e ndërsjellë.

SALT II u nënshkrua në vitin 1979. Ai parashikonte tavane mbi mjetet strategjike të dërgimit, përfshirë raketat dhe bombarduesit e rëndë, dhe kufizime të veçanta për sisteme me shumë koka. Për Bashkimin Sovjetik, kufijtë kërkonin disa reduktime numerike, por marrëveshja ende lejonte mundësi të rëndësishme modernizimi dhe ndryshimi të numrit të kokave të dislokuara. Pas pushtimit sovjetik të Afganistanit në dhjetor 1979, procesi i ratifikimit në SHBA u braktis dhe traktati nuk hyri në fuqi. Megjithatë, për një periudhë të konsiderueshme të dyja palët i respektuan gjerësisht kufijtë e tij në praktikë. Bisedimet e mëvonshme START e zhvendosën theksin nga kufizimi te reduktimi i armëve strategjike.