Përshtatja e sjelljes së një personi me vullnetin e një tjetri, përmes zbatimit të urdhrave ose udhëzimeve të tij. Bindja pa kushte nënkupton gatishmërinë për t'i zbatuar urdhrat pa shqyrtuar përjashtime ose kundërshtime. Në regjime despotike e absolutiste, si edhe në disa organizata fetare dhe ushtarake, ajo është konsideruar virtyt. Në traditat liberale dhe individualiste, përkundrazi, bindja që heq dorë nga gjykimi moral individual shihet si e rrezikshme dhe e dënueshme.

Psikologu Stanley Milgram, në studimet e paraqitura në librin «Bindja ndaj autoritetit» më 1974, argumentoi se njerëzit në shoqëritë perëndimore mund të tregonin gatishmëri shumë më të madhe për t'u bindur sesa lejonin parimet etike që ata pranonin. Eksperimentet dhe diskutimet që ato nxitën, në Shtetet e Bashkuara dhe në shoqëri si Gjermania Perëndimore e Australia, treguan se në rrethana të caktuara pjesëmarrësit zbatonin urdhra që besonin se po u shkaktonin dëm njerëzve të tjerë. Sipas doktrinave mbi kufijtë e autoritetit, të mbështetura te të drejtat, ligji dhe liria, urdhra të tillë duhej të refuzoheshin. Dallimi midis dëmit që pjesëmarrësit mendonin se shkaktonin dhe natyrës së simuluar të situatës eksperimentale është thelbësor për kuptimin e këtyre studimeve.

Milgrami i përdori rezultatet edhe për të hedhur dritë mbi nënshtrimin ndaj Rajhut të Tretë. Ai sugjeroi se njerëzimi mbart një dobësi të rëndë: prirjen e tepruar për t'iu bindur të tjerëve. Hamendësoi gjithashtu se kjo prirje mund të ishte zhvilluar gjatë fazës së shoqërive të gjuetarëve dhe mbledhësve. Këto shpjegime më të gjera kanë qenë objekt kritikash. Kundërshtarët kanë vënë në dyshim kalimin nga situatat eksperimentale te shpjegimi i ngjarjeve historike dhe kanë argumentuar se disa përfundime përgjithësojnë më shumë sesa lejojnë të dhënat.