Bikameralizmi, ose dydhomësia, është organizimi i legjislativit në dy dhoma dhe pikëpamja se një organizim i tillë është i dëshirueshëm. Në shumë sisteme, dhoma e dytë ose e lartë ka rol më të kufizuar, për shembull rishqyrtimin ose vonimin e ligjeve të miratuara nga dhoma e ulët. Një përjashtim i rëndësishëm është Kongresi amerikan, ku si Senati, ashtu edhe Dhoma e Përfaqësuesve kanë fuqi të konsiderueshme në procesin ligjvënës.

Kur kompetencat e të dy dhomave janë afërsisht të barasvlershme, nevojiten mekanizma për zgjidhjen e mosmarrëveshjeve, si komisionet e përbashkëta ose procedurat e harmonizimit të tekstit të ligjit. Përndryshe, miratimi i një mase mund të bllokohet nga kundërshtimi i njërës dhomë.

Në federata, dhoma e lartë shpesh përfaqëson njësitë përbërëse. Këto mund të kenë numër të barabartë vendesh pavarësisht popullsisë, si shtetet në Senatin amerikan. Në Gjermani, Bundesrati, i përbërë nga përfaqësues të qeverive të landeve dhe jo nga anëtarë të zgjedhur drejtpërdrejt për atë organ, merr pjesë në legjislacionin federal; miratimi i tij është i domosdoshëm për kategori të caktuara ligjesh që prekin kompetencat dhe interesat e landeve.

Emërimi, në vend të zgjedhjes, mund të ngrejë pyetje për legjitimitetin demokratik. Në Kanada, senatorët emërohen formalisht nga guvernatori i përgjithshëm me këshillën e kryeministrit. Historikisht, Senati ka shërbyer edhe si mënyrë për të përfshirë në qeveri ministra nga provinca ku partia qeverisëse kishte përfaqësim të dobët në dhomën e zgjedhur. Në Britani, Dhoma e Lordëve, me përbërjen e saj historike të trashëguar dhe të emëruar, ka vepruar herë pas here si pengesë ndaj politikave qeveritare jopopullore.

Dhomat e dyta ndryshojnë shumë në mënyrën e përzgjedhjes, legjitimitetin, kompetencat dhe ndikimin real politik. Prandaj është e vështirë të mbrohet një teori e vetme e dydhomësisë që të vlejë njësoj për çdo sistem: një dhomë e dytë mund të shërbejë për përfaqësim territorial, rishqyrtim ligjor, kontroll politik ose ruajtje të interesave të veçanta.