Besnikëria politike është lidhja e qëndrueshme e përkatësisë dhe e angazhimit ndaj një bashkësie, organizate, partie ose institucioni politik. Ajo ndikon në mënyrën se si anëtarët reagojnë kur nuk janë të kënaqur me drejtimin ose me rezultatet e tij. Besnikëria nuk nënkupton domosdoshmërisht miratim të çdo vendimi dhe mund të shprehet edhe përmes përpjekjes për ta korrigjuar organizatën.

Në analizën e Albert O. Hirschmanit, të zhvilluar në librin Largimi, zëri dhe besnikëria të vitit 1970, pakënaqësia mund të shprehet duke u larguar ose duke ngritur zërin. Largimi është ndërprerja e lidhjes, një lloj votimi me këmbë. Kur mundësia për t'u larguar është reale, edhe kërcënimi i besueshëm për ta bërë këtë mund të ushtrojë presion mbi drejtuesit. Kushtet e largimit dhe aftësia e udhëheqjes për ta kufizuar atë bëhen, kështu, çështje të rëndësishme të politikës së brendshme të organizatës.

Ngritja e zërit është shprehja e ankesave dhe e kërkesave për ndryshim brenda marrëdhënies ekzistuese. Kur largimi është i vështirë ose i pamundur, kërcënimi për t'u larguar humbet besueshmërinë dhe presioni i brendshëm mund të bëhet mjeti kryesor i reagimit. Besnikëria mund ta shtyjë largimin dhe t'u japë anëtarëve arsye për të provuar më gjatë ndikimin nga brenda. Në këtë kuptim, ajo mund të ndihmojë që kritika të dëgjohet dhe organizata të përmirësohet; nëse shndërrohet në bindje të pakushtëzuar, mund të dobësojë presionin për përgjegjësi.