Simone de Beauvoir (1908–1986), filozofe dhe shkrimtare franceze e lidhur me ekzistencializmin. Ajo shkroi për një varg çështjesh, përfshirë politikën radikale, feminizmin dhe pleqërinë, duke ndërthurur reflektimin filozofik me përvojën autobiografike dhe angazhimin publik.

E lindur në Paris, ajo u njoh me Jean-Paul Sartre-in më 1929, gjatë periudhës së studimeve dhe përgatitjes së saj filozofike në Paris. Marrëdhënia e tyre e gjatë personale e intelektuale përmbante edhe tensione. Në shkrimet e Beauvoir-it, shqetësimet politike bashkohen me kërkimin ekzistencialist për lirinë, përgjegjësinë dhe kuptimin e jetës.

Në «Seksi i dytë», botuar më 1949, ajo kundërshtoi përcaktimin e gruas kryesisht nga këndvështrimi dhe interesat e burrit sundues. Kërkoi që gruaja të njihej si subjekt i lirë, i aftë ta përcaktonte jetën e vet, dhe jo vetëm si «tjetra» përballë burrit. Analizoi margjinalizimin e grave në historinë shoqërore e kulturore të mbizotëruar nga burrat dhe mënyrën se si kjo histori kishte formësuar pozitën e tyre në shoqërinë e kohës. Ajo kritikoi martesën dhe mëmësinë në format që e kufizonin lirinë e gruas, duke e bërë të varur dhe duke ia përcaktuar jetën përmes detyrimeve të imponuara. Ristrukturimin ekonomik socialist dhe pavarësinë ekonomike i shihte si mjete thelbësore për përmirësimin e pozitës së grave.

Në fillim të viteve 1970, Beauvoir-i u përfshi drejtpërdrejt në lëvizjen feministe dhe në fushata për çështje të ndryshme, veçanërisht për legalizimin e abortit dhe mundësinë e përdorimit të kontraceptivëve. Në librin «La Vieillesse», ose «Pleqëria», të vitit 1970, analizoi trajtimin e të moshuarve në kultura dhe periudha të ndryshme historike. Edhe këtu ajo tregoi se diskriminimi nuk buron vetëm nga një gjendje biologjike, por ndërtohet dhe përforcohet nga normat, marrëdhëniet dhe praktikat shoqërore.