Aleancë ndërmjet listave ose partive, e njohur nga ligji zgjedhor, që lejon bashkimin e votave të tyre për një pjesë të procedurës së ndarjes së mandateve. Në historinë franceze njihet me termin «apparentement» dhe lidhet veçanërisht me zgjedhjet legjislative të vitit 1951.

Partitë qeverisëse të qendrës e ndryshuan atëherë sistemin për ta kufizuar fuqinë parlamentare të dy kundërshtarëve kryesorë të Republikës së Katërt: komunistëve dhe golistëve. Këto forca, në skaje të kundërta të përplasjes me qendrën, pritej të përfitonin nga shpërndarja e mandateve sipas sistemit përpjesëtimor dhe nga fuqia e tyre si lista të mëdha.

Rregullat e reja lejonin që disa lista të deklaronin aleancë përpara zgjedhjeve. Kur listat e bashkuara arrinin shumicën absolute të votave në zonën përkatëse, ato mund t’i ndanin ndërmjet tyre të gjitha mandatet e saj. Në mungesë të kësaj shumice zbatohej ndarja përpjesëtimore. Kështu partitë e qendrës mund t’i mblidhnin votat pa u shkrirë në një parti të vetme, ta rritnin pjesën e mandateve dhe të siguronin shumicë funksionale në parlament.

Në fillim të Republikës së Pestë, de Gaulle-i e zëvendësoi përfaqësimin përpjesëtimor me zgjedhje mazhoritare në dy raunde. Edhe kjo mënyrë zgjedhjeje i vështirësonte rezultatet e forcave të izoluara nga aleancat, veçanërisht të komunistëve, duke treguar se rregullat e votimit ndikojnë në mundësinë e bashkëpunimit dhe në shndërrimin e votave në mandate.