Grup njerëzish të lidhur shoqërisht nëpërmjet një identiteti të përbashkët, shpesh të lidhur me një vend të caktuar. Natyra e lidhjes shoqërore dhe rëndësia e vendit nuk janë të vetëkuptueshme: ato interpretohen ndryshe nga traditat politike dhe ideologjike.

Mendimi tradicional konservator e mbështet bashkësinë te prejardhja e përbashkët, lidhjet farefisnore dhe vazhdimësia historike e një popullsie që jeton në të njëjtin vend. Në këtë këndvështrim, kohezioni i fshatit dhe ai i një kombi mund të shpjegohen nëpërmjet lidhjeve të tilla. Vendndodhja e tanishme nuk është gjithmonë vendi i prejardhjes: shprehje si «bashkësia hebraike» mund t’i referohen edhe një historie të përbashkët dhe lidhjes me një atdhe jashtë vendbanimit të tanishëm.

Nga një këndvështrim socialist kritik, ky përdorim konservator mund të shërbejë si mjet hegjemonie. Duke i paraqitur të pasurit dhe të varfrit si pjesëtarë të një bashkësie të vetme harmonike, ai mund të fshehë përplasjen e interesave ekonomike në shoqërinë kapitaliste dhe të pengojë konfliktin klasor. Socialistët reformistë mund të kërkojnë, nga ana tjetër, ta ndërtojnë bashkësinë përmes lidhjes së zonave më të pasura me ato më të varfra, duke mundësuar rishpërndarjen e pasurisë dhe krijimin e marrëdhënieve më të barabarta në nivel vendor.

Megjithëse theksojnë baza të ndryshme, shumë konservatorë dhe socialistë ndajnë idenë se marrëdhëniet e bashkësisë përbëjnë diçka më shumë sesa shuma e interesave dhe shqetësimeve individuale. Këto lidhje shihen si themeli i vazhdimësisë dhe jetëgjatësisë së saj. Liberalët, të shqetësuar për mbrojtjen e lirisë individuale, zakonisht ngurrojnë t’i japin bashkësisë një status që mund të mbizotërojë mbi individin. Ata e kuptojnë më shpesh si bashkim të zgjedhur lirisht nga njerëz me interesa e nevoja të përbashkëta.

Edhe bashkimi vullnetar mund të ketë një bazë të fortë territoriale. «Bashkësia financiare», për shembull, shënon njerëz me interesa e nevoja të lidhura me profesionin, por edhe një përqendrim hapësinor si City i Londrës ose Wall Street-i. Po kështu, një zonë e përbashkët udhëtimi për në punë lidh punonjës, përdorues transporti, drejtues automjetesh dhe blerës që kanë nevoja të ngjashme për shërbime e infrastrukturë. Kjo ndërvarësi funksionale mund të shërbejë si bazë e një bashkësie vendore.

Bashkësi të tilla mund të ndryshojnë si për nga natyra, ashtu edhe për nga vendndodhja, sepse varen nga zgjedhjet individuale, punësimi dhe zhvillimet ekonomike e shoqërore. Heqja e kufizimeve rregullatore dhe teknologjia e informacionit, për shembull, e kanë ndryshuar organizimin e tregjeve financiare. Zgjerimi i periferive urbane dhe zhvillimi i transportit kanë ndryshuar zonat e udhëtimit të përditshëm për në punë.

Në praktikën politike, fjala përdoret shpesh pa një përkufizim të qartë. Ngarkesa e saj pozitive mund të shërbejë për t’i dhënë legjitimitet pothuajse çdo programi. Një shembull historik është retorika e Tony Blair-it dhe e reformimit të Partisë Laburiste britanike: theksi mbi bashkësinë paraqitej si zhvendosje nga përqendrimi tradicional laburist te shteti dhe nga theksi mbi individin gjatë qeverive konservatore të Margaret Thatcher-it dhe John Major-it. Prandaj, për ta kuptuar një përdorim politik të termit, duhet sqaruar cilët njerëz përfshin, çfarë i lidh dhe çfarë detyrimesh ose interesash pretendohet se ndajnë.