Bashkëpunimi dypartiak është marrëveshja ose bashkëveprimi ndërmjet dy partive politike për një çështje, masë ose drejtim të përbashkët veprimi. Ai nuk kërkon që partitë të shkrihen, të heqin dorë nga programet e tyre ose të formojnë domosdoshmërisht një koalicion qeverisës.

Në Shtetet e Bashkuara dhe në traditën parlamentare britanike, ku dy parti të mëdha kanë pasur rol mbizotërues, ky bashkëpunim shpreh një konsensus që kalon kufirin ndërmjet qeverisë dhe opozitës ose ndërmjet dy kampeve kryesore. Ai është lidhur veçanërisht me politikën e jashtme.

Ndarja e pushteteve mund të krijojë nevojë për marrëveshje të tilla. Në sistemin amerikan, bashkëpunimi mund të zhvillohet si ndërmjet përfaqësuesve të partive brenda Kongresit, ashtu edhe ndërmjet Kongresit dhe presidentit, sidomos kur kontrolli partiak i institucioneve është i ndryshëm. Një krahasim bëhet me bashkëjetesën politike në Francë, ku presidenti dhe qeveria e mbështetur nga shumica parlamentare u përkasin kampeve kundërshtare dhe duhet të bashkërendojnë veprimin në fusha ku përgjegjësitë e tyre takohen.

Në politikën e jashtme, mbrojtja e bashkëpunimit dypartiak mbështetet shpesh te ideja e një interesi kombëtar të përbashkët. Megjithatë, ai mund të kritikohet kur konsensusi ndërmjet partive ngushton hapësirën për kundërshtim dhe për shqyrtim kritik të politikës së ndjekur.